Przegląd nowości

„Jenufa” z Opavy na scenie Opery Bytomskiej

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 26, listopad 2015 20:24

Wszystko co dzieje się na scenie jest wywiedzione z pulsu muzyki. Dosłownie czuć rosnący w kolejnych scenach dramat dwóch kobiet, Jenufy i jej macochy Kościelnichy. Co prawda w pierwszym akcie jest to jeszcze bardzo delikatne, ale w drugim i trzecim już wręcz przeraża swą wymową.

Równie mocne w swej dramaturgicznej wymowie są obie sceny zbiorowe. Ta z pierwszego aktu wesoła roztańczona, będąca tak naprawdę początkiem dramatu, i ta ostatnia, pełna wstrząsającego realizmu, kiedy obrzędy weselne zostają przerwane przez tych, którzy znaleźli zwłoki noworodka.

Największe wrażenie pozostawia wspaniała, bardzo prawdziwa emocjonalnie, kreacja Kościelnichy w ujęciu Katariny Jordowej ukrywającej pod maską surowej, oschłej kobiety czułe kochające pasierbicę serce. Od początku wiadomo, że w imię tej miłości zrobi wszystko by uchronić przed hańbą ukochaną Jenufę. Drugi akt, kiedy już zdecydowała, że popełni ten straszny czyn, jest popisem wokalnego aktorstwa. W trzecim akcie znika jej duma i oschłość pojawia się kobieta złamana bólem, przerażona własnym czynem i dręczona wyrzutami sumienia.

• « poprz.
• nast. »