Przegląd nowości

Opera Brittena na płytach Firmy DUX

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 10, listopad 2015 17:28

I w takiej konstrukcji muzycznej będącej nośnikiem treści symbolicznych można się doszukać akcji dalekiej od świata techniki. Tyle, gwoli „rozszyfrowania” oryginalnego tytułu. Geneza powstania tej opery jest następująca: w roku 1953 władze kulturalne Wenecji zamówiły u kompozytora nową operę dla weneckiej La Fenice. Librecistką została Myfanwa Piper, małżonka Johna Pipera, malarza i scenografa. Początkowo praca nad librettem była prowadzona „przez telefon”. Libretto oparte zostało na tajemniczej i ponurej noweli Henry'ego Jamesa. Początkowa nazwa opery brzmiała „Wieża i jezioro”. Oficjalna premiera opery miała miejsce w Teatro La Fenice w 1954 roku. Przyjęcie opery przez krytyków i publiczność wywołało zmienne wrażenia (choć w Wielkiej Brytanii uważa się ją za atrakcyjną dramatycznie). Dotyczyło to głównie libretta, które stało się w swej treści i tajemnicze i dwuznaczne, a wśród wykonawców prowokowało „symboliczne zadręczanie  kojarzące się z niewinnością”. W Polsce opera ta została zaprezentowana w trakcie wizyty w Warszawie Opery Szkockiej z Glasgow (w późnych latach 70.). Powodzenie opery na scenach światowych jest raczej umiarkowane, ale pokazywano ją na scenie m.in. La Scali (1956) i New York Opera (1962). Istnieje również kilkanaście jej nagrań płytowych. „Obrót śruby” to opera kameralna w dwu aktach z prologiem zawierająca 16 scen dzielonych wariacjami instrumentalnymi, raczej krótkimi, symbolizującymi kolejne „obroty śruby”. Sześciu solistom opery towarzyszy 13 instrumentów. Omawiane nagranie stanowi zapis z koncertowego wykonania w Filharmonii Narodowej w Warszawie w marcu 2015 roku (w ramach 19. Wielkanocnego Festiwalu Ludwiga van Beethovena). Zespół instrumentalistów prowadził Łukasz Borowicz, a główne partie wykonali Anglicy Eric Barry (Peter Quint), Emily Workman (Guwernantka), Diana Montague (Mrs Crose). Od strony muzycznej wykonanie to jest znakomite, a śpiew i gra instrumentalistów mogą zadowolić nawet wybrednych melomanów. Soliści są bowiem bardzo wyrównani, a dyrygent znakomicie „czuje” tę muzykę. Dodatkowo buklet dwupłytowego albumu (DUX  1247/1248) zawiera kompendium wiedzy o nagraniu, kompozytorze, wykonawcach, jak to zwykle bywa w nagraniach tej Firmy.

                                                                                  Jacek Chodorowski 

• « poprz.
• nast. »