Przegląd nowości
Parlami d'amore... Tadeusz Szlenkier
- Szczegóły
- Opublikowano: piątek, 23, październik 2015 19:33
Po ten repertuar sięgają wszyscy tenorzy, zwłaszcza dysponujący głosem lirycznym, miękkim i ciepłym w brzmieniu. Przyjemność ich słuchania jest obustronna. Artyści mogą prezentować w swych wykonaniach walory głosowe, a publiczność prócz ich podziwiania może słuchać także i pięknych melodii instynktownie kojarzonych z piękną Italią i jej śródziemnomorską emocjonalną uczuciowością. Nic więc dziwnego, iż każda propozycja interpretacyjna tych pieśni wzbudza ciekawość i autentyczne oczekiwania melomanów, nie tylko miłośników tego gatunku pieśni.
Wchodząca właśnie na rynek fonograficzny omawiana płyta przygotowana przez firmę DUX (DUX 1224) spełni oczekiwania wzbogacając je od strony interpretacyjnej. Starannie dobrany repertuar, nie wolny od rzeczywistych hitów („Wróć do Sorrento” czy „O sole mio”), po rzadziej wykonywane, a także piękne utwory tego gatunku („Mattinata” Leoncavalla lub „La danza” Rossiniego). Wysoka jest też kultura muzyczna samego śpiewaka i jego artystyczna osobowość. Tadeusz Szlenkier dysponuje pięknym głosem tenorowym (tenore di grazia), swobodnym na całej szerokości skali, nośnym, ciepłym, mocnym w brzmieniu i ciekawym w barwie.
Głos ten jest starannie pielęgnowany, rozwijany był i jest widocznie stopniowo. Jego znakomite wyszkolenie technicznie śpiewak zawdzięcza głównie prof. Romanowi Węgrzynowi z Uniwersytetu Muzycznego w Warszawie, pod którego opieką wokalną od początku swych profesjonalnych występów pozostaje. A trzeba jeszcze dodać, iż kultura muzyczna i osobista śpiewaka i ta obecna w jego interpretacjach radość śpiewania, wciąż mu towarzyszą w działalności artystycznej. Swoboda sceniczna, aktorski umiar i naturalny wdzięk przy atrakcyjnej prezencji – to również sceniczne cechy tego młodego artysty. Tym bardziej, iż to właśnie scena operowa jest głównym miejscem jego artystycznych interpretacji. Po pierwszych szkolnych występach scenicznych, jeszcze podczas nauki śpiewu, Szlenkier debiutuje w 2003 roku w partii Edwina w „Księżniczce czardasza” oraz w operze Haydna „Księżycowy świat” w tym samym roku w Warszawskiej Operze Kameralnej. Profesjonalny debiut ma miejsce w Poznaniu w „Balu maskowym” Verdiego (2006), wybitny krytyk, Józef Kański stwierdził wtedy, iż barwa głosu Szlenkiera przypomina młodego Pavarottiego. W tym samym roku śpiewa Ismaela w „Nabucco” w Opera Nova w Bydgoszczy i partię tenorową w „Requiem”Verdiego. Recenzent pisał wówczas: Tadeusz Szlenkier z odpowiednią ekspresją zaśpiewał niełatwe solo prezentując wszystkie walory coraz bardziej interesującego tenorowego głosu”. W roku 2008 brał udział w koncertowym wykonaniu opery Cherubiniego „Lodoiska” (opublikowanego także na płytach kompaktowych) i w amerykańskiej premierze „Króla Rogera” Szymanowskiego (w partii Pasterza). Od września 2011 artysta jest solistą Opera Nova w Bydgoszczy. W jego repertuarze, prócz wymienionych, znajdują się partie Enza w „Giocondzie”, Księcia w „Rigoletto”, Alfreda w „Traviacie”, Tamina w „Czarodziejskim flecie”, Księcia w „Rusałce”, Barinkaya w „Baronie cygańskim”, Alfreda w „Zemście w nietoperza”, Stefana i Jontka w operach Moniuszki, Rudolfa w „Cyganerii” (po premierze pisano, iż z tej próby wyszedł zwycięsko tworząc bardzo sympatyczna postać sceniczną – „Ruch Muzyczny” 11/2011). W roku 2015 śpiewak zadebiutował z sukcesem jako Pinkerton w „Madamie Butterfly” w Teatrze Wielkim w Warszawie. W latach 2012, 2013 i 2014 entuzjastycznie przyjmowano jego koncerty na Festiwalu „Musica em Trancoso” w Brazylii.
Piękno melodii na tej debiutanckiej płycie recitalowej artysty połączone z walorami wokalnymi Szlenkiera i muzycznymi towarzyszącego mu pianisty Mariusza Rutkowskiego czynią krążek wyjątkowo atrakcyjnym.
Jacek Chodorowski