Przegląd nowości

Wypełnianie białych plam w dyskografii Marthy Argerich

• 

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 16, październik 2015 21:04

Bogatą dyskografię Marthy Argerich zawdzięczamy temu, że chętnie godzi się ona na publikowanie nagrań koncertowych.

Tak też jest w przypadku najnowszego, podwójnego albumu wydanego przez Deutsche Grammophon, Carte blanche (pol. Biała karta), w którym pojawia się nigdy wcześniej nie zrealizowane nagranie z Festiwalu w Verbier z 27 lipca 2007 r.

 

Pierwszą płytę otwiera romantyczne w wyrazie trio fortepianowe „Duch” op. 70 nr 1 Beethovena, którego środkowe ogniwo zawiera fragmenty nieukończonej przez kompozytora opery Makbet, mające w pierwotnym zamyśle ilustrować moment spotkania Makbeta z wiedźmami. Artystce towarzyszą Julian Rachlin i Mischa Maisky. Następnie usłyszymy neurotyczne i miejscami zapędzone wykonanie Scen dziecięcych Schumanna, później zaś dwa utwory na cztery ręce, które Argerich interpretuje z Lang Langiem: Grand Rondeau A-dur D 951 Schuberta oraz Moja matka gęś Ravela. Rondo brzmi pod palcami duetu nostalgicznie, może nawet nazbyt sentymentalnie, suita z kolei onieśmiela intymnością, klimatem iluzoryczności, bijącym chłodem, jak też pewnym trudnym do zdefiniowania dystansem.

Jeśli chodzi o drugi krążek, zaprezentowana z Yurim Bashmetem Sonata na arpeggione i fortepian Schuberta (z altówką w roli głównej) jawi się jako ckliwa i romantyczna, co dla melomanów zachwycających się interpretacją Annera Bylsmy może być trudne do zniesienia. Uznanie budzi natomiast sposób, w jaki Renaud Capuçon prowadzi narrację Sonaty na skrzypce i fortepian nr 1 Bartoka – jest powściągliwy, choć z drugiej strony ekspresywny, czym doskonale wpisuje się w idiom jego muzyki. Na koniec do Marthy dołącza znana z występów na Konkursie Chopinowskim Gabriela Montero, by wykonać z nią Wariacje na temat Paganiniego na dwa fortepiany Lutosławskiego. Jest w ich grze dużo zabawy, spontaniczności i entuzjazmu, co w konsekwencji daje wrażenie nieuporządkowania. Koncert kończy się osobliwą improwizacją Gabrieli Montero na temat melodii Happy Birthday.

Album godny polecenia dla miłośników dobrej kameralistyki i fanów Marthy Argerich.

                                                                                           Maciej Chiżyński