Przegląd nowości

Händel i Haym na pierwszej płycie L’Aura Rilucente

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 03, październik 2015 15:44

W roku 2013 zespół został wybrany na rezydencję Jeunes Ensembles przez prestiżowe Centre culturel de rencontre w Ambronay, a prezentowana teraz i pierwsza w ich karierze płyta, firmowana właśnie przez firmę Ambronay, jest owocem tego wyróżnienia. Na zarejestrowany na niej program składają się utwory Händla i Hayma.

Kiedy członkowie L’Aura Rilucente spotkali się po raz pierwszy przy okazji wspomnianej wyżej Akademii w Mediolanie, zaczęli wspólne próby od Sonaty n°4 Händla (to pierwsza pozycja na krążku). Zafascynował ich wpływ licznych podróży kompozytora i jego pobytu we Włoszech na styl utworu, a wyrafinowanie i kunszt tej muzyki od razu zadecydowały o przyjętej przez zespół w ich poszukiwaniach estetyce. Każdy z instrumentalistów oddaje się entuzjastycznie pracy badawczej nad repertuarem wymienionego okresu i wyrusza na swoiste muzyczne pielgrzymki do różnych europejskich bibliotek, często zestawiając ze sobą manuskrypty ze współczesnymi opracowaniami. Trzy lata temu w trakcie jednej z takich eskapad natrafili w Królewskiej Bibliotece w Hadze na dwie zupełnie do tej pory nieznane sonaty Nicola Francesca Hayma. Zdziwiło ich, że tak płodny kompozytor przeszedł do historii jedynie jako librecista Händla, podczas gdy ze względu  na niezwykłą wartość własnych utworów zasługuje on na stałą obecność w programach sal koncertowych. Prezentowany na płycie wybór kompozycji jest zatem hołdem złożonym godnej podziwu współpracy obu mistrzów. Ponieważ śledzenie interakcji i relacji pomiędzy warstwą instrumentalną i wokalną stanowi rację bytu zespołu L’Aura Rilucente, to nic dziwnego, że jego członkowie obok sonat-trio postanowili również na tym krążku umieścić instrumentalne wersje händlowskich arii, zaczerpnięte z Admeto, Tolomeo, re d’Egitto i Ottone, re di Germania, czyli oper, nad którymi obaj twórcy wspólnie pracowali. Powiedzmy od razu, że wszystkie nagrane utwory są wyjątkowo skomplikowane zarówno pod względem formalnym, jak i muzycznym, co okazuje się jeszcze dodatkowo motywować artystów do prowadzenia pasjonujących eksperymentów w zakresie orkiestracji i kolorystyki. Posługują się oni pełnym energii i wibrującym dźwiękiem, ale jednocześnie potrafią rozładowywać atmosferę i wytwarzać kojące słuchacza momenty. Dodajmy jeszcze, iż wprowadzenie do formacji harfy dodaje interpretowanej muzyce ujmującej przejrzystości i elegancji. Zaiste proponowany nam program bezbłędnie ucieleśnia ducha muzyki osiemnastego wieku.

                                                                                       Leszek Bernat       

• « poprz.
• nast. »