Przegląd nowości

„Le Chant de Linos”, czyli nieznane arcydzieło kameralistyki

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 01, październik 2015 00:09

W odpowiedzi na pytanie dziennikarza „Le Monde de la Musique” odnośnie osobowości, które wywarły na niego największy wpływ, wymienił Claude’a Debussy’ego, Edgara Varèse’a i Henriego Bergsona, dodając, że w szczególności upodobał sobie prymitywną sztukę ludów pierwotnych Polinezji, Indii oraz Egiptu.

We francuskiej encyklopedii Larousse’a czytamy na temat stylu Andrego Joliveta: „Najpierw wyzwolił się z okowów systemu tonalnego. Nie po to, by podążać w kierunku dodekafonii, lecz by w pełni wykorzystywać naturalne zjawisko rezonansu, włącznie z najniższymi i najwyższymi składowymi harmonicznymi. Jednocześnie pragnął odnaleźć znaczenie ciągłości melodycznej, wzmacniając melodię wyrazistymi punktami podparcia. Jego język postuluje wolność, ale też domaga się klarowności, dlatego czynnikiem porządkującym dynamiczną materię dźwiękową jest rytm”.

Od 1966 r. wykładał kompozycję w Konserwatorium Paryskim, nigdy nie będąc uczniem szkoły muzycznej.

Zamiłowanie do fletu

Spośród instrumentów umiłował flet, o którym wyraził się tak: „Flet jest częścią natury. Ożywiany tchnieniem, jest emanacją głębi bytu, nośnikiem psychiki. To instrument muzyczny par excellence – choć składa się z kilku otworów wywierconych w rurce, pozwala na wyrażanie głębokich uczuć za pomocą prostego mechanizmu. Oprócz głosu ludzkiego, jest to bodaj najbardziej naturalny i prawdopodobnie najstarszy instrument”.

Gdy komponował, myślał przede wszystkim o tym, by wrócić do źródeł muzyki niepisanej, spontanicznej, wypływającej z potrzeby serca. W latach 1936-1972 napisał na flet szesnaście utworów o łącznym czasie trwania trzy i pół godziny, w których wykorzystał pełnię możliwości technicznych i ekspresyjnych instrumentu w sposób nowatorski. 

„Le Chant de Linos”

Jednym z jego najoryginalniejszych utworów na flet i fortepian jest Le Chant de Linos. Skomponował go w 1944 r. na zamówienie Konserwatorium Paryskiego w związku z konkursem, który organizowany był w ramach egzaminów dyplomowych; wśród wykonawców znalazły się takie sławy, jak Jean-Pierre Rampal oraz Pol Mule. Jeszcze w tym samym roku dokonał jego aranżacji na flet, trio smyczkowe i harfę, która po raz pierwszy zabrzmiała w interpretacji Kwintetu Pierre’a Jameta, 1 czerwca 1945 r. w Salle du Conservatoire w Paryżu. 

• « poprz.
• nast. »