Przegląd nowości

Nowe Nagrania operowe Naxos

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 02, październik 2015 12:09

Współcześnie „Semiramida” zadomowiła się na światowych scenach w latach 60. XX wieku (dokładnie od 1962 roku i słynnej inscenizacji w La Scali z Joan Sutherland i Giuliettą Simionatto). Opera ta wymaga sześciu bardzo dobrych artystów śpiewaków posiadających nie tylko głosy i techniczną doskonałość ale i ów „dramatyczny nerw”. Przyznać trzeba, iż wykonawcy omawianego nagrania spełniają te warunki. Nie sięgają wprawdzie szczytów interpretacji ale stanowią doskonały i wyrównany zespół wokalny złożony z artystów młodych o głosach pięknych, dźwięcznych, a przy tym dysponują młodzieńczym urokiem i już wirtuozowskim śpiewem. Oto oni: Alex Penda (Semiramida, sopran bułgarskiego pochodzenia, występująca na wielkich scenach świata), Marianna Pizzolato (Arsace, kontralt włoski, specjalizująca się właśnie w interpretacji oper Rossiniego), Lorenzo Ragazzo, (Assur, bas również znany z Rossiniowskich kreacji), John Osborn (Idreno, tenor może najbardziej znany wśród wykonawców tego nagrania, dysponujący głosem o pełnej swobodzie w górze skali), Andrea Mastroni (Oroe, bas głęboki w brzmieniu, głos o ciekawej barwie) oraz Marija Jokovic (Azema, sopran wykształcona w Belgradzie i Wiedniu) Zapis powstał w kilku sesjach nagraniowych w 2012 roku podczas Festiwalu Oper Rossiniego w Wildbad z udziałem Camerata Bach Choir z Poznania i Virtuosi Brunensis pod dyrekcją Antonino Fogliani.

„Wilhelm Tell”, Naxos 8.660363-66, 4CD, 2013

Firma płytowa Naxos konsekwentnie kontynuuje nagrania live oper Rossiniego prezentowanych podczas Festiwali Rossiniego w niemieckim kurorcie Wildbad. Omawiane nagranie jest zapisem z 2013 roku. Reklamowane jest jako pierwsze pełne nagranie tej opery. Oczywiście jest to francuska wersja tej opery, do której libretto napisali Victor Joseph Étienne de Jouy oraz Hippolite Louis Florent Bis. Opisany przez nich fragment życia szwajcarskiego bohatera Narodowego Wilhelma Tella oparty został na dwu dramatach pod tym samym tytułem F. Schillera i Clarisa de Florian'sa.  Premiera miała miejsce w Paryżu 1829 roku. Mimo bardzo starannego libretta, o co zatroszczył  się też i sam kompozytor, oraz obsady składającej się ze znakomitych wówczas solistów, utwór przyjęty został chłodno. Ta ostatnia, 37 opera Rossiniego, trwająca cztery godziny, po premierze paryskiej, poddana została różnym manipulacjom. W jej konstrukcję ingerował kompozytor i libreciści. W efekcie wystawiając ją decydowano się na pokazanie tylko dwu aktów (oczywiście odpowiednio spreparowanych).

• « poprz.
• nast. »