Przegląd nowości

Święto baroku czyli Händel-Festspiele Halle (Niemcy)

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 14, lipiec 2015 08:56

Inna inicjatywa tego typu, nazwana „Jazz i barok: Haendel i więcej”, również znosiła bariery pomiędzy muzycznymi stylami, a wzięli w niej udział tacy renomowani jazzmani jak wokalista Christian Zehnder, saksofonistka Nicole Jahänntgen, kontrabasista Lars Danielsson i perkusista Magnus Oström. Przedstawili oni między innymi swoją oryginalną wersję Muzyki ogni sztucznych. 

Tak jak w poprzednich latach, tak i w tym roku do Halle przyjechały z całej Europy największe „gwiazdy” i ansamble muzyki dawnej, a Festiwal otworzył koncert w George Händel Hall (odpowiedniku filharmonii), z udziałem festiwalowej orkiestry i jednego z najbardziej znanych i najstarszych chórów chłopięcych na świecie (w przyszłym roku będzie on obchodził 800 lat swego istnienia!): Dresdener Kreuzchor. Wraz z solistami Christiną Elbe (sopran), Henriette Gödde (alt), Robertem Selier (tenor) i Julianem Orlishausenem (baryton) wykonali oni słynne Te Deum Marc-Antoine Charpentiera, Glorię Vivaldiego oraz Utrecht Te Deum Haendla, które pod batutą dyrygenta Rodericha Kreilego nabrały klimatu dostojeństwa i odpowiedniego blasku. Òw koncert był transmitowany przez muzyczną stację radiową MDR Figaro, a także został jeszcze raz powtórzony, tym razem w Dreźnie, co jest owocem doskonałej współpracy pomiędzy tymi dwoma miastami, szczycącymi się znanymi na całym świecie festiwalami muzyki barokowej.  Pierwszą realizacją operową, jaką mogłem na rzeczonym Festiwalu obejrzeć, była trzyaktowa haendlowska dramma per musica Lucio Cornelio Silla (nie mylić z operą seria Lucio Silla Mozarta), wystawiona w miejscowym teatrze operowym w reżyserii Stephena Lawlessa, w scenografii Franka Philippa Schlösmanna i pod dyrekcją muzyczną Enrico Onorfiego. Chodzi tutaj o najkrótsze dzieło Haendla powstałe do fatalnie skonstruowanego libretta Giacomo Rossiego, grzeszącego przede wszystkim zupełnie niespójną i trudną do scenicznej realizacji intrygą oraz pozbawionymi wiarygodności dramaturgicznej postaciami.

• « poprz.
• nast. »