Przegląd nowości

„Adriana Lecouvreur” Francesco Cilei w Opéra national de Paris

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 10, lipiec 2015 19:02

Pomysł ów nie jest oczywiście niczym odkrywczym i często mamy z nim do czynienia, wszakże w omawianej operze wydaje się nader trafnym ze względu na dominujący w niej temat. W jaki bowiem skuteczniejszy sposób można opowiadać o losach słynnej tragiczki niźli umieszczając ją w najważniejszym środowisku jej życia, czyli w teatrze. Reżyser odtwarza zatem - za pomocą scenografii Charles’a Edwardsa pięknie wydobywanej bajecznie ustawionym przez Adama Silvermana oświetleniem - realia Komedii Francuskiej z jej pokazywaną z różnych stron sceną, kulisami, kolekcją kostiumów (autorstwa Brigitte Reiffenstuel) czy lożami aktorów.

Owa scenografia obraca się wokół własnej osi odsłaniając coraz to nowe symboliczne przestrzenie, składające się ostatecznie na obraz będący rodzajem hołdu reżysera dla świątyni sztuki teatralnej. Zaś tę wyjątkowo spójną i nareszcie czytelną - bez uciekania się do pokrętnych wynurzeń inscenizatora, jak to nieraz ma miejsce w innych sytuacjach - barwną i przykuwającą uwagę czarującą atmosferą wizję dodatkowo wzbogacają równie atrakcyjnie ustawione przez José Luisa Basso układy choreograficzne, wykonywane przed złożoną z solistów i chóru, wykwintną publicznością. I gdyby jeszcze David McVicar dołożył więcej starań do precyzyjnego ustawienia działań aktorskich solistów - niejednokrotnie ograniczających się tutaj niestety wyłącznie do konwencjonalnych gestów i póz - szczęście odbiorców byłoby już naprawdę pełne.

                                                                           Leszek Bernat

• « poprz.
• nast. »