Przegląd nowości

„Traviata” na zakończenie sezonu w Opéra de Tours

Szczegóły

Opublikowano: środa, 27, maj 2015 08:42

Do tych osób zalicza się także i Traviata (zapewne robi to z przymusu), która w czasie preludium pojawia się na scenie z głową owiniętą szalem, zaś w finale z krótko obciętymi włosami. Ta wprowadzona w momencie wyzwolenia Paryża praktyka przymusowego golenia głów byla stosowana wobec kobiet shańbionych bliskimi relacjami z Niemcami, o czym mniej wtajemniczonych w historyczne uwarunkowania widzów informują wyświetlane w tle migawki filmów dokumentalnych.

Ponadto nadmienić należy, że zawarta w libretcie historia ujęta jest przez francuską reżyserkę jakby w nawias, jednoznacznie mówiący o tym, że to, co oglądamy, jest już tylko bolesnym wspomnieniem umierającej kurtyzany. Nie brakuje w tej realizacji wielu innych celnych pomysłów, jak choćby wprowadzenie na scenę niemej postaci młodej dziewczyny, jak się domyślamy córki Giorgia Germonta, dla której szczęśliwej przyszłości Violetta musi zrezygnować z miłości Alfreda.

Atrakcyjna wizualnie i złożona ze zręcznie skomponowanych elementów oprawa plastyczna spełnia tu jednocześnie trudną do przecenienia funkcję dramaturgiczną. Wystarczy chociażby wspomnieć o rozłożonej na fortepianie i wprowadzającej nostalgiczny akcent partyturę, obrotowe drzwi, przez które przeciskają się oddające się cielesnym uciechom postacie, czy padające na scenicznym horyzoncie płatki śniegu, przywołujące uciekający czas naszego życia. Zaś prowadzona przez Jacques’a Chateleta reżyseria świateł przyczynia się skutecznie do wprowadzania zmiennych i ściśle powiązanych z narracją atmosfer.

• « poprz.
• nast. »