Przegląd nowości

Boleśnie trafne diagnozy

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 16, luty 2015 04:24

Wśród nich trudno ukryć wspieranie wąskiej grupy reżyserów, pochłaniających zawrotne honoraria za wymyślanie spektakli nadających znamiona produkcji festiwalowych, poszukiwanych zagranicą, słowem o poziomie i randze światowej. Sceny ich zapraszające mogą liczyć na wyższe dotacje, bardzo często kosztem teatrów zdeterminowanych codzienną pracą u podstaw, z myślą o istotnych potrzebach widza, różnorodnych, dostosowanych do jego zainteresowań i możliwości percepcyjnych.

Czy dzieje się tak zawsze i wszędzie? W naszej rzeczywistości diagnoza ta wydaje się być pewna i niepodważalna. System wyłaniania liderów teatralnych w drodze  kuriozalnych konkursów, o których wynikach mówi się głośno, zanim nastąpią rozstrzygnięcia, gwarantuje jedynie hołdowanie przeciętności, artystycznemu nikiforyzmowi, działaniu po omacku i zmierza do wcześniejszej lub późniejszej katastrofy. Tę sytuację pogarsza brak jakichkolwiek poczynań w zakresie kształcenia kadry kierowniczej teatrów, a jeszcze bardziej nędza ekonomiczna, w którą wpędzono polską kulturę, co najbardziej uderzyło w instytucje teatralne właśnie w 250 rocznicę powstania Teatru Narodowego.

Pogoń za widzem miała sens w czasach Bogusławskiego, którego teatr był przedsiębiorstwem prywatnym i nie wiem czy słusznie wkrótce upaństwowionym przez króla. Teraz jesteśmy świadkami pogoni za przetrwaniem, kiedy dochody ze sprzedaży biletów nie sięgają nawet 10 procent teatralnego budżetu, a walka idzie o granty, podział malejących środków na kulturę w Samorządach, topniejące tzw. dochody własne, czy zanikający, zawstydzająco skromny sponsoring.

Z coraz mniejszą nadzieją wsłuchujemy się w boleśnie trafne diagnozy, jakie postawiła ostatnio minister kultury i dziedzictwa narodowego Małgorzata Omilanowska w radiu Tok FM: „Kluczowe jest powszechne społeczne zrozumienie istoty kultury dla narodu. Minister nie może w demokratycznym państwie wpływać na decyzje samorządów o finansowaniu kultury. Jeśli osoby, które zasiadają w radach różnego szczebla, nie widzą potrzeby zwiększania środków na kulturę, to znaczy że w Polsce nie ma społecznego zrozumienia dla tego, czym jest istota kultury dla nas jako państwa”.

                                                                  Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »