Przegląd nowości

„Fidelio”o z nasłuchu

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 18, grudzień 2014 10:27

Od strony muzycznej nie potrafił wydobyć z siebie żaru, zarówno w swej popisowej arii jak i w bliskim finału duecie miłosnym z Leonorą. Lepiej spisała się jego partnerka Anja Kampe, która miejscami brzmiała jak typowy sopran spinto. Jako Rocco wystąpił Kwangchul Youn z Korei, który też głosowo był mało przekonujący, natomiast chór nierzadko mijał się z orkiestrą, a tutaj musi być aż do bólu precyzyjny, w swych nagłych responsoriach. Na tym tle dziwić mogła trochę reakcja publiczności La Scali, która potrafi bardzo ostro reagować na wszelkie niedociągnięcia wokalne czy wizerunkowe. Sprawozdawca radiowy informował o takich osobach, nazywając je chuliganami, ale tym razem przedstawienie zakończyło się długą owacją, może dlatego, że wystawiano nie operę włoską lecz niemiecką, przy której nie sprawdzają się kryteria bel-canta. Zresztą bilety w cenie od 235 do 2400 euro też działały uspokajająco.

Miałam zaszczyt występować na scenie La Scali we wcześniejszej inscenizacji tej opery w roku 1990. Mam wrażenie, że od strony wokalnej była wtedy na wyższym poziomie. Jako Florestan wystąpił wówczas amerykański tenor Thomas Moser i był znakomity, a wcześniej podczas wykonań Fidelia w Paryżu w tej roli „dał ciała” o wiele sławniejszy Siegfried Jerusalem. Partię Leonory śpiewała rewelacyjna sopranistka Jeannine Altemeyer, także Amerykanka. W grupie solistów w roli Marceliny wystąpiła nasza wspaniała sopranistka Joanna Kozłowska. Reżyserował przedstawienie legendarny Giorgio Strehler, zaś za pulpitem dyrygenckim stał Lorin Maazel. Partię chóralną wykonywał nasz polski Chór Filharmonii Narodowej. Warto wspomnieć tamto wykonanie, bo posłuchać go już chyba nie można.

                                                                     Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »