Przegląd nowości

„Pielgrzym z Dobromila” – dzieło odnalezione

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 24, listopad 2014 18:22

Śpiewogra „Pielgrzym z Dobromila”, jak wiele innych utworów epoki przedmoniuszkowskiej, wystawianych na dworach możnych w czasie zaborów (w tym wypadku Galicji), spełniała ważną rolę w tworzeniu oryginalnych wartości kulturalnych, upowszechnianiu wyższego poziomu życia towarzyskiego, pielęgnowaniu zamiłowania do języka i literatury ojczystej, przeszłości narodowej (St. Durski „Pamiętnik teatralny”, rok XIX, zesz. 1-2, str. 48).

Dlatego uważam, że i ten utwór zasługuje na zaprezentowanie go publiczności jako relikt przeszłości, tym bardziej, że wyszedł spod pióra Izabeli Czartoryskiej, która oprócz działalności literackiej położyła ogromne zasługi w tworzeniu muzealnictwa polskiego. Dbała też o religijne wychowanie społeczeństwa polskiego (jest autorką książki o tej tematyce „Książka do pacierzy dla dzieci wiejskich podczas Mszy Świętej. Dla szkółki puławskiej napisana.”). „Pielgrzym z Dobromila” zaczyna się pięknym hymnem do Boga. Niedawno ogłoszony błogosławionym przez Papieża Jana Pawła II – August (Gucio) Czartoryski był prawnukiem Izabeli” – pisze dr Anna Szałyga w programie rzeszowskiej premiery Pielgrzyma z Dobromila. Warto przypomnieć, iż Puławy, dawna rezydencja Czartoryskich, była na przełomie XVIII i XIX wieku żywym ośrodkiem polskości – kulturalnym, oświatowym, filantropijnym, a zarazem ośrodkiem literackiego sentymentalizmu. Ośrodek ten, po upadku Powstania Kościuszkowskiego, został przeniesiony do Sieniawy, nic nie tracąc ze swej prężności. Jak w Puławach, działał tam teatr, orkiestra, odbywały się koncerty i spektakle muzyczne i teatralne.

• « poprz.
• nast. »