Przegląd nowości

„L’Amico Fritz” Mascagniego w Opéra du Rhin w Strasburgu

Szczegóły

Opublikowano: środa, 29, październik 2014 16:41

Niekiedy zdradza on jednak pewne niedociągnięcia techniczne, przejawiające się chociażby często jakby uwięzionym dźwiękiem. Bez zarzutu natomiast brzmi ciemny, gęsto nasycony i pięknie prowadzony baryton Elia Fabbiana w roli rabina Davida, skutecznie i z zaangażowaniem doprowadzającego do ślubu młodej pary. Podobać się może również występ polskiej mezzosopranistki Anny Radziejewskiej, ucieleśniającej cygańskiego muzyka Beppe, dziecko przygarnięte i wychowane przez Fritza.

Reżyser Vincent Boussard nie próbuje na siłę dopatrywać się w dziele Mascagniego ukrytych sensów i pseudo-psychologicznych podtekstów, albowiem takowych tutaj po prostu nie ma. Nie dopowiada też własnych interpretacji i analiz, bo takie zabiegi zniweczyłyby przejrzystą materię opery. Opowiada on natomiast w możliwie najprostszy sposób czułą, niekiedy oscylującą na granicy zmysłowości i zanurzoną w przepełnionym życzliwością i zrozumieniem dla bohaterów klimacie historię dojrzewania nienajmłodszego już protagonisty do miłości. Znacznie zawężona przestrzeń sceniczna, delikatnie wypełniona ograniczoną do minimum scenografią Vincenta Lemaire’a, z dużym wyczuciem ustawiane oświetlenie Guido Leviego i skrojone ze smakiem przez Christiana Lacroix kostiumy nadają całej realizacji intymny i kameralny charakter. Wszystko dzieje się tu i teraz, w konkretnym miejscu i sielankowej scenerii, przywołanej bardzo konkretnie za pomocą kwiatów, czereśni, prawdziwych kur... Owo wrażenie naturalności psują jednak nieco niefortunnie wprowadzone do tej wizji projekcje wideo, w żaden sposób nie wzbogacające ani warstwy plastycznej, ani znaczeniowej. Niezależnie jednak od tego drobnego mankamentu należy wyrazić wdzięczność dyrekcji Opéra du Rhin za wpisanie do swego bieżącego repertuaru tej pełnej uroku, poezji i pozytywnych uczuć pozycji, dzięki której możemy poznać inne oblicze twórczości zbyt pochopnie skatalogowanego kompozytora.

                                                                           Leszek Bernat

• « poprz.
• nast. »