Przegląd nowości

Wesele Figara, czyli szalony dzień

Szczegóły

Opublikowano: środa, 22, październik 2014 00:28

Za dużo też było farsowych gagów rodem z komedii slapstickowych, skoro, zwłaszcza w finałach, rozdawano na prawo i lewo kopniaki w sempiternę, a w ostatnim akcie, Cherubin, pod osłoną nocy załatwia fizjologiczną potrzebę.

Ildar Abdrazakow, baszkirski bas-baryton występujący w tytułowej partii, jak przystało na człowieka Wschodu, operuje żywą mimiką i gestykulacją, być może jeszcze lepiej sprawdzającą się we wcześniejszym wydaniu tego bohatera w „Cyruliku sewilskim” (choć wersja Rossiniego powstała później, to dzieło Mozarta następowało zgodnie z chronologią ustanowioną przez pierwowzory Beaumarchais’go, po istniejącej już operze Paisiella). W jego śpiewie zabrakło może oczekiwanej brawury i błyskotliwości, zwłaszcza w zamykającej pierwszy akt arii nr 10 „Non più andrai, farfallone amoroso”, co wynika być może z mało zindywidualizowanej barwy głosu, ale nie można mu odmówić wyczucia Mozartowskiego stylu.

Marlis Petersen w partii Zuzanny, należącej do emploi tak zwanych subretek, najlepiej odnajdywała się w duetach: komicznym z Marceliną nr 5 „Via resti servita” oraz lirycznym z Hrabiną nr 21 „Che soave zeffiretto”, umiejętnie stapiając się z partnerkami pod względem kolorystyki wokalnej. Marinę Popławską w roli Hrabiny Rozyny w ostatniej chwili zastąpiła Amanda Majeski. I był to bardzo udany występ. Artystka wykonała obydwie swe arie z niezwykła kulturą i muzykalnością, dbając o szlachetne brzmienie kantylen, zwłaszcza w pierwszej nr 11 „Porgi, amor, qualche ristoro”, a także zaznaczając delikatny rysunek dyskretnych koloratur w drugiej nr 20 „Dove sono i bei momenti”.

• « poprz.
• nast. »