Przegląd nowości

Diwa, którą wielbiciele obsypywali po koncercie brylantami i rubinami

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 18, październik 2014 10:40

Z Podola w świat

Urodziła się w 1858 roku w Wiśniowczyku koło Podhajec na Podolu. Z domu Kochańska, na scenie używała panieńskiego nazwiska matki – Sembrich – jako łatwiejszego do wymówienia dla obcokrajowców. Pierwsze lekcje muzyki pobierała u własnego ojca, który wystrugał dla niej drewnianą klawiaturę fortepianu. On też nauczył ją gry na skrzypcach. Ale choć była świetną instrumentalistką, światową karierę zrobiła dzięki swojemu głosowi. Jej droga na światowe sceny zaczęła się we Lwowie, gdzie została absolwentką Polskiego Towarzystwa Muzycznego, będącego zarazem konserwatorium, na którego czele stał wtedy uczeń Fryderyka Chopina, Karol Mikuli. Tę samą uczelnię skończył starszy od Marcelli o niecałe 20 lat Adam Didur, kolejna polska sława na światowych scenach.

Kochańska miała zaledwie 19 lat, kiedy debiutowała na scenie operowej w Atenach, partią Elwiry w „Purytanach” Belliniego. A pierwszy kontrakt na występy w Rosji, jaki podpisała, zakazywał jej „wprowadzania jakichkolwiek dodatkowych fragmentów muzycznych nieistniejących w partyturze ani nieuzgodnionych z dyrektorem cięć, skrótów czy transpozycji”. Taka była nieznośna maniera ówczesnych śpiewaczek, które przyprawiając dyrygentów o stany zawałowe, robiły ze swoimi partiami, co im się tylko zachciało. Zasada była prosta: popisać się przed publicznością skalą i możliwościami głosu, a że niekoniecznie w zgodzie z partyturą… Mimo tego zakazu, Marcella Kochańska i tak uległa ówczesnej manierze. Z jej biografii wydanej w Stanach Zjednoczonych można się dowiedzieć, że w „Cyruliku sewilskim” Rossiniego dodawała w scenie „lekcji śpiewu” nie tylko wariacje Heinricha Procha i „Słowika” Aleksandra Alabjewa, ale także „Życzenie” Chopina, z własnym fortepianowym akompaniamentem. Kiedy jednak liczne modyfikacje oryginalnego tekstu muzycznego, które „partię Rozyny zmieniły niemal w jej parafrazę”, spotkały się z krytyką i dezaprobatą publiczności, powstrzymała temperament.

• « poprz.
• nast. »