Przegląd nowości

Efektowne otwarcie sezonu w Opéra de Tours

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 17, październik 2014 06:33

Na szczęście cała komedia zatrzymuje się w odpowiednim momencie i niezależnie od gwałtownych emocji - gniewu, niezrozumienia, zazdrości czy zdrady - młodzi ludzie powracają do swoich pierwotnych związków. Jako widzowie chętnie uczestniczymy w tych zabawnych perypetiach, ale przecież nie możemy też zaprzeczyć, iż wychodząc z teatru wyraźnie czujemy, że nasze rozbawienie podszyte jest także pewną dozą goryczy.

Premiera dzieła, mająca miejsce w 1790 roku w wiedeńskim Burgtheater, przyniosła wprawdzie pozytywne reakcje, ale samo libretto bardzo szybko stało się obiektem gwałtownej krytyki. Nie rozumiano bowiem, dlaczego jego autor ukazuje sytuacje, w której bohaterowie igrają ze swoją godnością i ryzykują utratę honoru. Tak naprawdę to dopiero w dwudziestym wieku Cosi fan tutte odzyskało należne mu uznanie i niezmiennie podbija serca wciąż się tą operą zachwycającej publiczności. Nie razi nas już prosty schemat intrygi i brak przykuwających uwagę komplikacji akcji czy dajmy na to ograniczona liczba protagonistów, bo w trakcie całego przedstawienia zdajemy sobie sprawę, że ta pozornie lekka historyjka mogłaby w każdej chwili przekształcić się w tragedię i mieć poważne konsekwencje dla biorących w niej udział osób. Żeby jednak rzeczona opera nie popadła w pospolity banał, a zawarta w niej lekcja życia stała się doskonale czytelna, potrzebna jest umiejętnie wychwytująca jej głębszy sens inscenizacja, jak właśnie ta, którą z powodzeniem prezentuje Opera w Tours. Jej autorem jest doświadczony reżyser teatralny Gilles Bouillon, unikający tak bardzo ostatnio modnej „transpozycji” dzieła i szczęśliwie kładący główny akcent na przejrzystość scenicznej narracji i subtelne kreślenie uczuć poszczególnych bohaterów. Kreowana przy pomocy dekoratorki Nathalie Holt, kostiumologa Marka Anselmiego i reżysera świateł Marka Delamézière’a, atrakcyjna i funkcjonalna wizja przywołuje położony we włoskim mieście Como letni dom, nieco podniszczony upływającym czasem, a będący symbolem minionego dzieciństwa.

• « poprz.
• nast. »