Przegląd nowości

„Celebracje “ na Festival d’Ambronay (Trzeci weekend)

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 07, październik 2014 00:28

Pełna blasku partytura pierwszej kompozycji rozpoczyna się instrumentalnym ritornello - utrzymanym we włoskim stylu koncertującym - po którym następuje wirtuozowskie solo sopranu punktowane przytłaczającymi interwencjami chóru. Nie sposób też nie poddać się rozedrganej materii orkiestrowej z piątej części czy lekkiemu i radosnemu klimatowi finału. Kapelmistrzowski talent Giulio Prandiego wzbudzał również najwyższe uznanie w Haendlowskim Dixit Dominus, będącym ukoronowaniem sztuki polifonicznej tego kompozytora i zapowiadającym już potężne freski chóralne z późniejszego okresu jego twórczości.

Zarówno włoski dyrygent jak i doskonale wyczuwający jego muzyczne zamierzenia i interpretacyjne intencje chór oraz solistki wzniecili spontaniczny entuzjazm publiczności artystyczną bezpośredniością, najwyższej próby kunsztem wykonawczym i niezwykłą barwnością rozległej palety dźwiękowej. To był jeden z tych koncertów, które się na długo zachowuje w pamięci. Wierzę zatem, iż będzie mi wybaczone, że po tak niezwykłych przeżyciach nie zdecydowałem się na uczestniczenie w rozpoczynającym się zaraz po tym koncercie – czyli około jedenastej wieczorem – wykonaniu Trois Leçons de Ténèbres Alessandro Scarlattiego (zespół Les Folies Françoises pod dyrekcją Patricka Cohën-Akenine’a), kompozycji powstałych z okazji celebracji Wielkiego Tygodnia. Dobrowolne poddanie się ostremu zderzeniu tak odmiennych w klimacie i charakterze utworów, na przestrzeni zaledwie jednego wieczoru, wydało mi się przedsięwzięciem z góry skazanym na porażkę. Pobyt w urokliwym opactwie Ambronay zakończyłem niemalże mistyczną przygodą ze sztuką założonego w 1999 roku i do dzisiaj prowadzonego przez dyrygenta Geoffroy Jourdaina zespołu Les Cris de Paris.

• « poprz.
• nast. »