Przegląd nowości

Siedem dowodów na talent Brittena

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 22, sierpień 2014 21:02

Z jednej strony odtwórcy głównych, drugo i trzecioplanowych ról zostali z drobiazgową szczegółowością odziani i ucharakteryzowani zgodnie z modą i wzorcami z lat 1939-1940, czyli czasem w którym opera powstała, z drugiej jednak zachowanie się tych postaci dalekie jest niekiedy od realizmu czy dosłowności, symbolizuje raczej środkami aktorsko-pantomimicznymi charaktery tych ludzi, ich dążenia, ukryte i całkiem jawne pragnienia.

Widać to choćby po roli aptekarza Swallowa wykreowanej przez Matthew Besta, który na scenie wije się jak wąż, wykonuje liczne ewolucje swoim ciałem, aby zasugerować widzom przebijającą z każdego słowa i poczynania „śliskość”. Autorzy przedstawienia zadbali o to, by żadna z postaci występujących w operze nie była „zwyczajna” a przez to nijaka i anonimowa, także w operowym chórze, który w sposób bardzo wyrazisty, choć zarazem umowny i symboliczny prezentuje społeczność, mieszkańców wioski, wśród których i przez których dochodzi do ponownej tragedii – ginie kolejny pomocnik Grimesa – chłopiec przygarnięty przez rybaka z przytułku dla sierot. Różnorodność charakterystycznych typów ludzkich ujawnia się z jeszcze większą mocą podczas zabawy karnawałowej we wsi, w trzecim akcie opery. Pora wspomnieć o wspaniałych wykonawcach przedstawienia. Orkiestra i chór English National Opera pod dyrekcją Edwarda Gardnera dają najlepsze świadectwo wysokiego poziomu profesjonalnego i opanowania materii muzycznej. Orkiestrowe interludia i intermezza w sposób niemal namacalny rysują dźwiękami nadmorską przyrodę, wicher i fale, ale też głuchą ciszę, która niesie jeszcze większy niepokój. W roli tytułowej wystąpił tenor bohaterski, ciężki, zwalisty, z wyglądu prymitywny i brutalny Stuart Skelton.

• « poprz.
• nast. »