Przegląd nowości

Siedem mgnień łańcuckiego festiwalu: koncert osobliwości

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 03, czerwiec 2014 17:08

Wskazywał już na to dobór instrumentarium. A więc powierzenie harfie roli basso continuo oraz wprowadzenie wydawałoby się już zupełnie anachronicznego akordeonu w celu wywołania efektów natury ilustracyjnej, co sprawiło, że mieliśmy do czynienia nie tyle nawet z transkrypcją, co swego rodzaju aranżacją. W swojej grze muzycy w znacznej mierze sięgnęli do wzbogaconej artykulacji, służącej przede wszystkim maksymalizacji czynnika wyrazowego, a graniczącej niekiedy z przesadą nieobcą w końcu barokowi (na przykład szerokie zastosowanie col legno w IV Koncercie f-moll RV 297, przywołującym wizję zimy). Temu celowi służyły wyraziste, by nie powiedzieć skrajne kontrasty dynamiczne (np. w środkowym ogniwie Adagio e piano – Presto e forte z II Koncertu g-moll RV 315, odnoszącego się do obrazu lata). Za to niekłamanym wdziękiem lirycznym odznaczało się środkowe Adagio molto z III Koncertu F-dur RV 293 „Jesieni” , z wyeksponowanym na pierwszym planie niebiańskim dźwiękiem harfy. A zapamiętanie z jakim wykonane zostało finałowe Presto z „Lata” przywodziło wręcz skojarzenie z muzykami, grającymi na ludowym festynie.

Wcześniej, w pierwszej części harfistka Paulina Porazińska wystąpiła w przeznaczonym na ten instrument Concertinie z akompaniamentem smyczków Jean-Michela Damase’a. Mimo stosunkowo nieodległego czasu swego powstania, nie jest to utwór radykalny pod względem techniki kompozytorskiej i, jak przystało na francuskiego autora, utrzymany w granicach dobrego gustu.

• « poprz.
• nast. »