Urodzony w 1961 roku Patrick Ayrton spędził dzieciństwo w Szwajcarii Romańskiej, gdzie rozpoczął studia muzyczne pod kierunkiem niewidomego organisty François Demierre’a. Później studiował w Akademii Wiedeńskiej (organy i muzyka sakralna) u organisty i kompozytora Alfreda Mitterhofera, a następnie w klasie klawesynu Tona Koopmana w Konserwatorium Królewskim w Hadze, co zaowocowało pierwszymi nagrodami na konkursach organowych w Innsbrucku (1983) i Brugii (1985).

Patrick Ayrton koncertuje regularnie z klawesynistą Wolfgangiem Glüxamem – w duecie na cztery ręce – śpiewakiem Jean-Paul Fouchécourtem, skrzypkami Muriel Cantoreggi i Gordanem Nikolitchem, flecistami Hanem Tolem (w trio Dada, od 1989 do 1999 roku) i dobrze znanym w Polsce Alexisem Kossenko oraz z oboistą Davidem Walterem.
Spotkanie i późniejsza współpraca z holenderskim kapelmistrzem Arie van Beekiem skierowała go na drogę dyrygentury, co spowodowało, iż stawał już na czele takich formacji jak Orkiestra Filharmoniczna Radia Francuskiego, Orkiestra Owernii, Akademia Kameralna Poczdamu, Orkiestra Kameralna Monachium, Orkiestra Opery w Dijon. Obecnie Patrick Ayrton jest profesorem klawesynu, basso continuo i muzyki kameralnej we wspomnianym wyżej Konserwatorium Królewskim w Hadze. W roku 2005 założył on ansambl Les Inventions, z którym stara się prezentować nawiązującą do dawnych tradycji formę koncertu klasycznego, swobodnie łączącego muzykę, poezję i taniec. Ayrton prowadzi ożywioną działalność artystyczną na scenie międzynarodowej, mając między innymi na celu przywracanie do bieżącego repertuaru utworów zapomnianych kompozytorów, na przykład burgundzkiego twórcy Josepha Touchemoulina (1727-1801).
Z kolei założony w 2003 roku przez byłych chórzystów z Opactwa Westminsterskiego zespół Voces 8 należy do jednych z ciekawszych formacji brytyjskich młodego pokolenia, a jego działalność została już ukoronowana wieloma międzynarodowymi nagrodami. To właśnie te dwa zespoły, o dosyć oryginalym profilu artystycznym, nagrały pod szyldem firmy Signum Classics płytę zatytułowaną „A Purcell Collection” (ref. SIGCD375) - oczywiście szefem muzycznym całego przedsięwzięcia jest Patrick Ayrton. Chodzi tutaj o rodzaj przeglądu utworów najbardziej emblematycznego kompozytora Anglii, którego dorobek twórczy nie dorównuje swą objętością dziełu Bacha, ale może z nim konkurować w zakresie różnorodności uprawianych form muzycznych. Purcell czerpał bowiem inspirację z angielskiej tradycji, pozostając zarazem otwartym na wpływy zagraniczne, w szczególności na nowatorskie osiągnięcia we Francji i we Włoszech. Aby się o tym przekonać wystarczy sięgnąć po przygotowany z wielką starannością i pieczołowitością przez wymienionych artystów krążek.
Leszek Bernat