Maria Zielińska jest postacią szczególną w polskiej wokalistyce operowej II połowy XX w. Debiutowała na scenie w 1950 roku rolą Tatiany w Eugeniuszu Onieginie Piotra Czajkowskiego w Studiu Operowym w Gdańsku – późniejszej Operze Bałtyckiej, z którą pozostała związana była do roku 1976. Śpiewu uczyła się u znakomitego maestro Wiktora Brégy.

Utrwaliła się w pamięci tysięcy miłośników pięknego śpiewu – stałych bywalców Opery Bałtyckiej. Miała swoją publiczność, która przychodziła właśnie na jej przedstawienia, ażeby podziwiać nie tylko szlachetną urodę głosu, ogromną paletę możliwości wokalnych, ale również artystkę, która swoją grą aktorską wskrzeszała różnorodne bohaterki kilkudziesięciu dzieł operowych.
Stworzyła ich bardzo wiele i opisując każdą z nich, można by ukazać prawdziwe studium interpretacji. Wśród koronnych partii w repertuarze operowym Marii Zielińskiej należy przede wszystkim wyróżnić wielkie tytułowe role w operach: Halka Stanisława Moniuszki, Tatiana w Eugeniuszu Onieginie, Oksana w Trzewiczkach Piotra Czajkowskiego, Aida, Królowa Elżbieta w Don Carlosie, Eleonora w Trubadurze Giuseppe Verdiego, czy też wielkie, tytułowe role w operach Giacomo Pucciniego: Tosca, Butterfly, Turandot.
Oprócz sceny operowej pojawiała się na estradach koncertowych wykonując znaczące dzieła oratoryjne (m.in. Requiem G. Verdiego) i lirykę wokalną. Była pedagogiem w Studium Aktorskim Teatru Muzycznego w Gdyni i w Szkole Muzycznej w Kartuzach.
W swojej książce Autorka w niezwykle barwny sposób opisuje historię swojej pracy na scenie, wyzwania i piękno pracy artystycznej i zarazem historię swojego życia, którego młodość przypadała na trudne lata wojny. Poprzez osobiste przeżycia ukazuje ona przemiany zachodzące w Polsce od lat powojennych, aż do współczesności. Całość książki dopełniają piękne fotografie obrazujące jej życie prywatne i zawodowe na scenie. Doskonała lektura nie tylko dla miłośników opery. Książka ukazała się nakładem krakowskiego Wydawnictwa Alter 15 marca 2014 roku.
(inf. własna)