Przegląd nowości

Dwa oblicza baroku: angielskie i francuskie (z polskim wkładem)

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 26, kwiecień 2014 20:37

Pod tym względem na przeciwległym biegunie stylistycznym sytuuje się Le Poème Harmonique, prowadzone przez Vincenta Dumestre’a.

Różnicę pomiędzy nimi można było najlepiej uchwycić na przykładzie wspomnianego Miserere, skromnego rozmiarami, albowiem poprzestające na pierwszym wersie psalmu u Purcella, a rozbudowanego u Marc-Antoine’a Charpentiera, którego kompozycje prawie w całości wypełniły program drugiego wieczoru. W przypadku tej formacji barokowej mieliśmy do czynienia wręcz z rozrzutnością i nadmiarem środków wyrazowych i retorycznych, właściwych dla tej epoki.

Szeroki diapazon dynamiczny uzyskany został między innymi za sprawą wyszukanej artykulacji, operującej zarówno zduszonym szeptem, jak i dobitnym forte, graniczącym miejscami z krzykiem, kiedy wymagała tego wymowa słownego tekstu. Pod tym względem wybijał się tenor Reinoud Van Mechelen. Szczególnie utkwiła w mojej pamięci siódma medytacja wielkopostna „Tenebræ factæ sunt” (przez Hugh Wileya Hitchcocka skatalogowana pod numerem 386, traktująca o samym momencie śmierci Jezusa i tym, co nastąpiło w przyrodzie bezpośrednio po tym, a w której dodatkowo doszedł do głosu szeroko wygrywany czynnik barwowy.

• « poprz.
• nast. »