Przegląd nowości

„Werter”, czyli kartka świąteczna z nowojorskiej Metropolitan Opera

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 20, marzec 2014 16:29

Dzielnie mu sekundowała, zwłaszcza w dwóch ostatnich aktach Sophie Koch jako Charlotta. Co prawda jej mezzosopran nie odznacza się rozległym wolumenem, nie posiada też ciemnego zabarwienia w dole skali, a dramatycznego brzmienia w górze, za to zdolny jest przydać śpiewowi odpowiedni koloryt uczuciowy.

Oboje dali popis dramatycznej ekspresji, a zarazem ich głosy były idealnie zestrojone brzmieniowo w zamykającym operę duecie. Śmierć postrzelonego Wertera to chyba najdłuższe operowe umieranie, tym bardziej niewiarygodne, że długie frazy massenetowskie sprawiają, że dawno powinno zabraknąć mu oddechu, albowiem nie ma kiedy go zaczerpnąć, przez co w środowisku śpiewaczym kompozytor zyskał opinię przyprawiającego wykonujących go artystów o rozedmę płuc.

Jules Massenet to największy obok Rossiniego i Dvořáka melodysta, a przy tym znakomity orkiestrator, francuskim zwyczajem przywiązujący dużą wagę do barw instrumentalnych, sprawiających, że akompaniament znacznie wykracza poza czysto funkcjonalny charakter dostarczenia śpiewakom oparcia harmonicznego, walnie przyczyniając się do wywołania odpowiedniej aury emocjonalnej i towarzyszącego akcji klimatu, na przykład we wspomnianej arii Wertera.

• « poprz.
• nast. »