Przegląd nowości
Salwarowscy
- Szczegóły
- Opublikowano: poniedziałek, 17, marzec 2014 12:44
Orkiestra Sinfonia Iuventus zaprosiła do współpracy ojca i syna Salwarowskich, Jerzego – dyrygenta i Huberta – pianistę. Koncert w Studiu Radiowym im. Witolda Lutosławskiego wypełniły tylko dwa utwory, I Koncert fortepianowy Brahmsa i młodzieńcza V Symfonia Schuberta.
Więcej emocji wywołał Koncert Brahmsa, choć tutaj można było mieć pewne zastrzeżenia zwłaszcza w pierwszej części, najbardziej rozbudowanej i znaczącej z uwagi na rozmach symfoniczny. Orkiestra w poszerzonym składzie wystartowała z Maestoso nadzwyczaj niepewnie i chyba w tempie zbyt wolnym, jak na możliwości młodych muzyków i zdolności percepcyjne słuchaczy.
Można było odnieść wrażenie, że zagrały z początku dwie odrębne orkiestry, smyczkowa i dęta, jedna i druga bez wyrazu. Dopiero wejście solisty zaprowadziło jakiś ład w zespole, zwłaszcza w sensie emocjonalnym i fakturalnym, choć nie zawsze precyzyjne wejścia blachy trochę psuły ogólne wrażenie. Im bardziej jednak rozwijała się partia fortepianu, z ogromną pasją i doskonałą strategią wykonawczą realizowana przez Huberta Salwarowskiego, tym lepiej grała orkiestra doprowadzając do wspaniałej kulminacji. Spójność partii fortepianu i zespołu można już było podziwiać w środkowym Adagio. A finałowe Allegro dawało pełną satysfakcję orkiestrze, soliście i dyrygentowi. Koncert fortepianowy Brahmsa był pozycją na tyle dramatyczną i eksploatującą solistę, że nie zdecydował się on na bis.
W drugiej części wieczoru usłyszeliśmy już bez zbędnych obciążeń lekką, melodyjną, niemal Mozartowską Symfonię Schuberta, w której dobrze sprawdziły się poszczególne dialogi instrumentalne, w której narracja rozwijała się wartko i prawie beztrosko, a dyrygent prowadził utwór z pamięci. Był to koncert zapowiedziany jako Jubileusz 45-lecia działalności artystycznej Jerzego Salwarowskiego. Serdecznie gratulujemy jubilatowi osiągnięć artystycznych i wspaniałego, muzykalnego syna pianisty.
Joanna Tumiłowicz