Przegląd nowości

„Poławiacze pereł” w Operze Wrocławskiej

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 12, listopad 2013 12:31

Libretto opery (Michel Carrré i Eugene Cormon) nie jest szczególnym osiągnięciem artystycznym, ale trzy główne postaci potraktowane są sprawiedliwie, każda ma swoją popisową arię i występuje w różnych kombinacjach w duetach. Mocno zarysowana staje się postać kapłanki Leily w interpretacji Anny Lichorowicz. Pełne dramatyzmu uczucie jakie żywi wobec Nadira stara się stłumić pamiętając o swym posłannictwie religijnym (aria „Oh, Dieu Brahma”).

Głos artystki jest wyrównany, o ładnym lirycznym brzmieniu i dużym ładunku emocji. Wysoka pozycja śpiewaczki w zespole solistów Opery Wrocławskiej wydaje się być w pełni uzasadniona, a jej kolejną kreację sceniczną można uznać za niewątpliwy sukces artystyczny. Jako Nadir partneruje jej tenor Nikolay Dorozhkin. Jego wykonanie słynnego romansu „Je crois entendre encore” („Wierzę, że znów usłyszę”), jednej z najpopularniejszych arii w repertuarze tenorów, mogło zadowolić, ale nie do końca przekonać. Głos artysty nie należy bowiem do tenorów typu „di grazia”, choć brzmi swobodnie i dźwięcznie, a artysta śpiewa z uczuciem, szczególnie w duecie z Lejlą w II akcie („Ton coeur n'a pacompris le mien” – „Twoje serce nie pojęło mojego”).

• « poprz.
• nast. »