Przegląd nowości

Pierwsze nagranie „Nabucco” Michelangelo Falvettiego

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 04, październik 2013 14:51

Warto tutaj podkreślić, że Falvetti był jedną z najbardziej interesujących i oryginalnych osobowości w panoramie muzycznej drugiej połowy XVII wieku i że w trakcie swojej błyskotliwej kariery służył przede wszystkim rozmaitym instytucjom muzycznym na Sycylii. Wśród jego licznych kompozycji dominują polifoniczne msze, psalmy oraz przeznaczone dla pojedynczych solistów lub na wiele głosów motety. Ponadto przetrwały do naszych czasów dwa wspaniałe dialoghi, czyli wymienione już Il diluvio universale (1682) i Il Nabucco, wykonane po raz pierwszy w Mesynie w 1683 roku. Drugie z tych dzieł, przyjmujące formę oratorium o bardzo lirycznym charakterze, przywołuje historię trójki dzieci, które za odmowę złożenia hołdu posągowi króla Nabucco zostają wrzucone do ognia i których życie ostatecznie ocala boska interwencja.

Falvetti posiada niezwykłe wyczucie dramaturgii i organizuje cały dialog w muzyczne formy o dużej plastyczności. Jednym z podstawowych rozwiązań konstrukcyjnych staje się u niego naprzemienne wykorzystywanie recytatywu i arii, przy czym fragmenty w formie recytatywu cechuje prosta struktura, podkreślająca akcentowanie danego słowa i jego znaczenie, zaś powierzone solistom arie są wykonywane z towarzyszeniem continuo - na ich rozpoczęcie i zakończenie rozbrzmiewają instrumentalne ritournelle. Ogólnie rzecz ujmując w celu scharakteryzowania kolejnych postaci w różnych momentach rozwijającej się intrygi, a także aby uwydatnić wielowarstwowe znaczenia tekstu, Falvetti odwołuje się do imponującej różnorodności stylów oraz rozwiązań melodycznych, rytmicznych i harmonicznych. Podkreślić wreszcie też należy niezwykłe mistrzostwo w komponowaniu pełnych elegancji partii chóralnych, świetnie w tym nagraniu realizowanych przez członków Choeur de Chambre de Namur.

W swojej porywającej interpretacji Leonardo Garcia Alarcón wzmacnia brzmienie orkiestry rozbudowaną sekcją instrumentów dętych, ale także i smyczkowych. Zaprasza ponadto do współpracy artystę pochodzenia irańskiego, Keyvana Cheiraniego, specjalistę od egzotycznych instrumentów perkusyjnych. W całym omawianym wykonaniu urzekają misternie kształtowane frazy, gwałtowna ekspresja i teatralne udramatyzowanie tej przejmującej konfrontacji władcy z chronionymi przez Boga dziećmi, a także sugestywne zmiany tempa i wysmakowana artykulacja. Dodajmy na zakończenie, że Alarcón wyselekcjonował do rzeczonego nagrania doborową obsadę solistów, których warto tutaj wymienić: śpiewający tytułową rolę tenor Fernando Guimarães, sopranistki Mariana Flores, Caroline Weynants, Magdalena Padilla Olivares i Capucine Keller, kontratenor Fabián Schofrin oraz Alejandro Meerapfel i Matteo Bellotto - basy. Miłośnikom intrygujących interpretacji wyciąganych z mroków zapomnienia dzieł barokowych bardzo tę płytę polecam.

                                                                                  Leszek Bernat

• « poprz.
• nast. »