Przegląd nowości
Pierwsze nagranie „Nabucco” Michelangelo Falvettiego
- Szczegóły
- Opublikowano: piątek, 04, październik 2013 14:51
Leonardo Garcia Alarcón należy z pewnością do najciekawszych i najbardziej wszechstronnych muzyków młodej generacji pasjonujących się rozmaitymi estetykami związanymi z muzyką barokową obszaru kultury łacińskiej. Studiował grę na fortepianie w swojej rodzinnej Argentynie, a w roku 1997 przeniósł się do Europy i w genewskim Centrum Muzyki Dawnej zgłębiał tajniki gry na organach i klawesynie. W roku 2005 założył zespół Capella Mediterranea, z którym eksploruje często zapomniany już repertuar i przywraca go życiu koncertowemu. W roku 2008 nawiązałścisłą współpracę ze słynną mezzosopranistką Anne-Sophie von Otter, a nagrana przez nich płyta „Sogno Barocco” była w zeszłym roku nominowana do Grammy Awards.
Od roku 2007 Leonardo Garcia Alarcón jest rezydentem Centre culturel de rencontre w Ambronay (Francja) i w ramach swej działalności w tym prestiżowym ośrodku muzyki dawnej nagrał już wiele doskonałych płyt. Zaczął od utworów zapomnianego kompozytora Petera Philipsa (2007), a następnie przyszła kolej na madrygały Barbary Strozzi (2009), oratorium Juda Machabeusz Haendla, Dydonę i Eneasza Purcella (2010), Vespro a San Marco Vivaldiego oraz Il diluvio universale Falvettiego (2011). Rok później za sprawą Ambronay Editions pojawiła się płyta zatytułowana „Bach Drama”, zawierająca miniaturowe opery tego kompozytora, oraz zaskakujące nagranie „Piazzolla-Monteverdi”, łączące tango z muzyką barokową. Wreszcie w roku 2013 argentyński artysta nagrał Requiem i Koncert na klarnet Mozarta.
We wrześniu tego roku ponownie Ambronay Editions oddało w ręce słuchaczy kolejną, dziesiątą już z kolei płytę Alarcóna, tym razem z nagraniem oratorium Il Dialogo del Nabucco, którego autorem jest wspomniany już wyżej Michelangelo Falvetti (1642-1692). Trzeba jeszcze dodać, że w tym pasjonującym przedsięwzięciu wziął udział ansambl Cappella Mediterranea oraz doskonały Choeur de Chambre z Namur, którego zresztą Alarcón jest od trzech lat szefem artystycznym.
Warto tutaj podkreślić, że Falvetti był jedną z najbardziej interesujących i oryginalnych osobowości w panoramie muzycznej drugiej połowy XVII wieku i że w trakcie swojej błyskotliwej kariery służył przede wszystkim rozmaitym instytucjom muzycznym na Sycylii. Wśród jego licznych kompozycji dominują polifoniczne msze, psalmy oraz przeznaczone dla pojedynczych solistów lub na wiele głosów motety. Ponadto przetrwały do naszych czasów dwa wspaniałe dialoghi, czyli wymienione już Il diluvio universale (1682) i Il Nabucco, wykonane po raz pierwszy w Mesynie w 1683 roku. Drugie z tych dzieł, przyjmujące formę oratorium o bardzo lirycznym charakterze, przywołuje historię trójki dzieci, które za odmowę złożenia hołdu posągowi króla Nabucco zostają wrzucone do ognia i których życie ostatecznie ocala boska interwencja.
Falvetti posiada niezwykłe wyczucie dramaturgii i organizuje cały dialog w muzyczne formy o dużej plastyczności. Jednym z podstawowych rozwiązań konstrukcyjnych staje się u niego naprzemienne wykorzystywanie recytatywu i arii, przy czym fragmenty w formie recytatywu cechuje prosta struktura, podkreślająca akcentowanie danego słowa i jego znaczenie, zaś powierzone solistom arie są wykonywane z towarzyszeniem continuo - na ich rozpoczęcie i zakończenie rozbrzmiewają instrumentalne ritournelle. Ogólnie rzecz ujmując w celu scharakteryzowania kolejnych postaci w różnych momentach rozwijającej się intrygi, a także aby uwydatnić wielowarstwowe znaczenia tekstu, Falvetti odwołuje się do imponującej różnorodności stylów oraz rozwiązań melodycznych, rytmicznych i harmonicznych. Podkreślić wreszcie też należy niezwykłe mistrzostwo w komponowaniu pełnych elegancji partii chóralnych, świetnie w tym nagraniu realizowanych przez członków Choeur de Chambre de Namur.
W swojej porywającej interpretacji Leonardo Garcia Alarcón wzmacnia brzmienie orkiestry rozbudowaną sekcją instrumentów dętych, ale także i smyczkowych. Zaprasza ponadto do współpracy artystę pochodzenia irańskiego, Keyvana Cheiraniego, specjalistę od egzotycznych instrumentów perkusyjnych. W całym omawianym wykonaniu urzekają misternie kształtowane frazy, gwałtowna ekspresja i teatralne udramatyzowanie tej przejmującej konfrontacji władcy z chronionymi przez Boga dziećmi, a także sugestywne zmiany tempa i wysmakowana artykulacja. Dodajmy na zakończenie, że Alarcón wyselekcjonował do rzeczonego nagrania doborową obsadę solistów, których warto tutaj wymienić: śpiewający tytułową rolę tenor Fernando Guimarães, sopranistki Mariana Flores, Caroline Weynants, Magdalena Padilla Olivares i Capucine Keller, kontratenor Fabián Schofrin oraz Alejandro Meerapfel i Matteo Bellotto - basy. Miłośnikom intrygujących interpretacji wyciąganych z mroków zapomnienia dzieł barokowych bardzo tę płytę polecam.
Leszek Bernat