Przegląd nowości

Festiwal zrodzony z bólu

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 06, sierpień 2013 18:34

Wroćmy jednak do Glorii. Miło było spotkać na każdym koncercie ludzi ze Stowarzyszenia na Rzecz Edukacji Artystycznej „EduArt” w Supraślu z prezesem Moniką Kurza, którzy byli organizatorami Festiwalu. Starali się oni bardzo taktownie zbierać jak najwięcej doświadczeń od przybyłych tu z różnych stron Polski i zagranicy przedstawicieli impresariatów artystycznych i dziennikarzy z myślą wykorzystania ich w przyszłości. Znaczącym wyróżnikiem tego Festiwalu jest to, że wszyscy występujący w nim śpiewacy są na początku swojej kariery artystycznej. Jedynie Aleksander Teliga odbiegał od tej zasady i pełnił rodzaj „wzorca” artystycznego z którym musieli się pozostali zmierzyć. Nie umiejszając nikomu, to największe na mnie wrażenie zrobiły dwie śpiewaczki; Justyna Dyla (sopran) - solistka Opery Śląskiej w Bytomia i Katarzyna Haras (mezzosopran) - solistka Opery Wrocławskiej. Myślę, że obecne umiejętności obu pań poparte dalszą pracą, przy odrobinie szczęścia, pozwalają im realnie myśleć w niedalekiej przyszłości o uzyskaniu znaczącej pozycji wśród naszych śpiewaczek operowych. Nie dało się również nie zauważyć wszechstronności uzdolnień Aleksandra Teligi Juniora, który śpiewa, gra na fortepianie, prowadzi konferansjerkę, a nawet dyryguje. Myślę jednak, że w stosunkowo niedługim czasie, będzie musiał dokonać wyboru, której z tych profesji będzie się chciał poświęcić całkowicie.

Szczególnym gościem i największą osobowością Festiwalu była Joanna Rawik - pieśniarka, aktorka, publicystka. Artystka, ma za sobą paroletnią naukę gry na skrzypcach i pewnie dlatego jej repertuar oraz występy estradowe często ocierały się tak mocno o muzykę poważną. Bardzo wymownym tego przykładem jest Romantyczność oparta na motywach Poloneza As-dur F. Chopina. W Supraślu właśnie za ten utwór otrzymała największe brawa, a po skończonym recitalu, miałem wrażenie, że cała widownia ustawiła się w kolejce z prośbą o autograf.

Kiedy wyjeżdżałem z Supraśla, to z niepokojem spoglądałem na górujące nad miastem gniazdo i zastanawiałem się, czy jak kiedyś jeszcze tu przyjadę, to zastanę w nim bociany.

                                                                               Juliusz Multarzyński

• « poprz.
• nast. »