Przegląd nowości

Andrzej Dobber śpiewa już 30 lat

Szczegóły

Opublikowano: środa, 12, czerwiec 2013 07:45

Już w pierwszej arii z opery Kniaź Igor Aleksandra Borodina zaprezentował złożoność sytuacji, w jakiej znalazł się tytułowy bohater tej rosyjskiej opowieści – bohaterski dowódca wojsk. Zwyciężony, w niewoli u pogańskiego plemienia, rozpacza nad losem swego narodu i zarazem czuje odpowiedzialność jaka na nim spoczywa. A jeszcze znajduje chwilę, by wspomnieć o swej ukochanej. Jego dramatyczne zawołanie: „Ach dajcie mnie swobodu!” wybijało się dwukrotnie ponad grającą forte orkiestrą. Drugą arią była swobodna, nieco arogancka i pobłażliwa odpowiedź Oniegina na list Tatiany z opery Eugeniusz Oniegin Piotra Czajkowskiego. W tym przypadku w głosie i postawie śpiewaka nastąpiła całkowita odmiana. Dramatyczne zawołania zastąpiła tu grzeczna i pełna rezerwy odmowa poparta dydaktycznymi argumentami. W scenie Amfortasa i Titurela z wagnerowskiego Parsifala śpiewak miał już autentycznego partnera na estradzie, Dariusza Macheja, któremu jak syn ojcu zwierzał się ze swoich rozterek, ran i boleści.

Po przerwie Andrzeja Dobber zaprezentował repertuar verdiowski, również sięgając po pozycje mniej osłuchane – scenę i arię Makbeta z opery Makbet, a także arię tytułowego Nabucca, podobnie jak Kniaź Igor znajdującego się w niewoli „Ah, prigioniero io sono”. Pozycje te wymagające typowo belcantowego kunsztu, z charakterystyczną dla tego kompozytora koloraturą w finale, kiedy zmęczony głos musi się nagle wzbić na granicę swej skali, wypadły imponująco, choć w jednej czy dwóch figuracjach pojawiła się niezauważalna chrypka, która jednak natychmiast ustąpiła.

• « poprz.
• nast. »