Przegląd nowości

Straszliwe skutki nieprzestrzegania celibatu, czyli „Ecce homo pater”

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 21, marzec 2013 15:39

Posiadł on dogłębną znajomość stylistyki tego twórcy, dającą znać o sobie w umiejętnosci prowadzenia verdiowskiej frazy, choć nie ukrywam, że do pewnego stopnia żałuję, że tej partii wcześniej nie włączył do swego repertuaru, kiedy tembr głosu odznaczał się większą elastycznością, a i śpiewanie legato przychodziło z większą łatwością i naturalnością.

W przypadku odtwóczyni tytułowej bohaterki - Anny Lichorowicz - w jej głosie zrazu dawała znać o sobie trema (kawatyna Sempre all'alba ed alla sera), sprawiająca, że przy wznoszeniu się w górę skali ulegał on pewnemu zawężeniu i przybierał niezbyt miłą dla ucha barwę. Ale już w romancy O fatidica foresta śpiewaczka opanowała problemy emisyjne i można się było skupić na podziwianiu w jej wykonaniu typowych dla belcanta koloraturowych ozdobników, poczynając od tryli, a na fioriturach kończąc. Trzeba też wziąć pod uwagę, że partia ta należy jeszcze do morderczych dla głosu, a właściwych dla wczesnego okresu twórczości kompozytora, stąd nie tylko piętrzy trudności natury technicznej, ale wymaga też właściwego rozłożenia sił.

Bohaterski tenor Nikołaja Dorożkina najwdzięczniej i najdźwięczniej brzmiał w średnicy, uzyskując szlachetne dla tego głosu metaliczne zabarwienie. W ogóle można było odnieść korzystne wrażenie, że artysta wciąż rozwija się w interpretacji tej partii, choć miejscami jej wysoka tessytura zdaje się nieco przekraczać naturalny wolumen głosu śpiewaka.

Wspomniana apoteoza bohaterki przybiera formę futurospekcji, kiedy jej pomnik otaczają współcześni turyści, co ostatnio stało się modnym rozwiązaniem inscenizacyjnym, jeśli zważy się ich pojawienie w zakończeniu Carmen, czy też obecność w Rycerskości wieśniaczej, z czym mieliśmy niedawno do czynienia na scenie Opery Krakowskiej.

                                                                             Lesław Czaplicki

• « poprz.
• nast. »