Przegląd nowości

Siedząc po niskich brzegach babilońskiej wody

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 15, marzec 2013 05:33

Wielkie wrażenie wywarła na mnie kreacja, stworzona przez Jolantę Żmurko w partii Abigaille. Co prawda, napisana w wyjątkowo rozległej tessyturze, być może wykracza nieco poza naturalny wolumen głosu tej artystki, bardziej lirico spinto niż sopranu dramatycznego, to jednak wielka kultura wokalna i doskonała technika pozwalają przezwyciężyć wszelkie czające się wokalne zasadzki, a pamiętać należy, że w przeszłości "łamały" sobie na niej głosy wielkie primadonny (między innymi pierwsza odtwórczyni i towarzyszka życia kompozytora - Giuseppina Strepponi).

Jolanta Żmurko potrafiła z jednakowo dobrym skutkiem sięgać do ekspresyjnego, pogłębionego rejestru piersiowego, który, niekiedy nadużywany, może sprawiać humorystyczne wrażenie, tu jednak budował grozę przy pierwszym wejściu tej złowieszcej postaci. Z drugiej strony, z niezwykłą zręcznością przechodziła do przeciwległego bieguna skali, w przytoczonym tercecie intonując wysokie dźwięki z niezwykłą delikatnością, unikając ostrego i wysilonego brzmienia poprzez stopniowe rozszerzanie dynamiki artykułowanych dźwięków . W kadencjach nie unikała też wznoszenia głosu w górę skali, zamiast praktykowanego niekiedy schodzenia w dół. Szczególnie brawurowo w jej interpretacji zabrzmiała cabaletta po arii w drugim akcie.

Bogusław Szynalski w dramatycznym recytatywie na początku czwartego aktu udowodnił, że wciąż pozostaje barytonem verdiowskim, przynajmniej w Polsce nie posiadającym sobie równych. W sukurs artyście przychodzi wieloletnie doświadczenie sceniczne, pozwalające stopniowo budować napięcie. Radosław Żukowski swym potężnym basem przydał siły wyrazu postaci żydowskiego kapłana Zachariasza, szczególnie efektownie wykonując cabalettę, zamykającą trzeci akt.

• « poprz.
• nast. »