Przegląd nowości

„Falstaff” w Opéra national de Paris

Szczegóły

Opublikowano: środa, 06, marzec 2013 11:08

Przypomnijmy przy okazji, że w Palais Garnier po raz pierwszy dzieło to zostało wystawione w 1922 roku w reżyserii Ernesta Merle-Foresta. Następna inscenizacja została przygotowana w tym teatrze dopiero w 1970 roku przez Tito Gobbiego (który również śpiewał główną rolę) oraz Franco Zeffirelliego (dekoracje i kostiumy), a wśród wykonawców znaleźli się Andrea Guiot (Alicja Ford), Christiane Eda-Pierre (Nannetta) i Matteo Manuguerra (Ford).

Dwanaście lat później Falstaff powrócił do Paryża w reżyserii Georgesa Wilsona (Hubert Monloup - dekoracje i kostiumy) i pod dyrekcją Seiji Ozawy, a śpiewali w nim Claudio Desderi (Falstaff), Helena Doese (Alicja Ford), Barbara Hendricks (Nannetta), Thomas Allen (Ford) i Barry Mc Cauley (Fenton). W gmachu Opéra-Bastille rzeczone dzieło pojawiło się w 1999 roku: reżyserował Dominique Pitoiset, dyrygował James Conlon, a w obsadzie znów nie brakowało doskonałych wykonawców: Jean-Philippe Lafon (Falstaff), Christine Goerke (Alicja), Patrizia Ciofi (Nannetta), Anthony Michaels-Moore (Ford) i Paul Groves (Fenton). To właśnie tę produkcję można teraz oglądać nad Sekwaną, szkoda tylko, że z wielu względów nie spełnia ona pokładanych w niej nadziei.

Przede wszystkim trudno się pogodzić z faktem wystawiania Falstaffa w ogromnej sali przy placu Bastylii, co w odniesieniu do oper wymagających wyjątkowo bliskiego kontaktu wykonawców z publicznością jest decyzją wysoce niewłaściwą. Widać jednak już po raz kolejny, że względy finansowe są w tym przypadku ważniejsze od kryteriów artystycznych, a trudno to przecież uznać za sytuację normalną. W rezultacie większość komicznych sytuacji nie dociera do oddalonych od sceny widzów, a ci ostatni coraz bardziej ulegają znudzeniu, co w przypadku comedia lirica, jaką jest przecież Falstaff, wydaje się wręcz czymś nieprawdopodobnym. Co gorsza nawet niektórzy z wokalistów nie manifestują pełnego zaangażowania w akcję, co jeszcze dodatkowo osłabia humor tej opery, opartej o jedno z najlepiej skonstruowanych librett.

• « poprz.
• nast. »