Przegląd nowości

„Actéon” Charpentiera w Opéra de Dijon

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 15, luty 2013 10:46

Isis opowiada historię nimfy Syrinx, która wypowiada „nieśmiertelną wojnę” miłości. Dlatego kiedy staje się obiektem zalotów Pana, woli umrzeć niż im ulec. Szuka pomocy u bogów, obrońców niewinności, po czym rzuca się do wody i przemienia w trzcinę. W Akteonie to bóg usiłuje skalać nimfę, ale w obu przypadkach poruszamy sie w sferze skomplikowanych związków pomiędzy meżczyznami i kobietami. Miłość jest ukazana jako więzienie, z którego należy się uwolnić i w ten sposób odzyskać pełną wolność. W ujęciu reżysera Damiena Caille-Perreta bogowie służą do uwydatnienia zależności damsko-męskich i mogą być też dostrzegani jako zwykli śmiertelnicy, a konkretniej - jako zranieni w swoim uczuciu mężczyźni. Podobnie nimfy zachowują się jak doświadczone nieszczęśliwą przygodą miłosną kobiety. Dlatego właśnie w rzeczonej inscenizacji nie ma żadnej hierarchii pomiędzy bogami i ludźmi, wszyscy znajdują się na tym samym poziomie wyglądu, gry scenicznej itd. Caille-Perret kreuje na scenie rzeczywistość fantasmagoryczną, a nawet fantastyczną, i unika wszelkiego realizmu. Interesuje go osadzenie dzieła Charpentiera w sferze poezji i wyrwanie go ze zwykłej ilustracyjności, która by dosłownie opowiadała zawartą w nim historię. Dzięki takiemu podejściu przenosimy się do świata emocji i snu, a czasem nawet i sennego koszmaru, zwłaszcza wówczas, kiedy pojawia się element przemocy.

W zakresie scenografii i kostiumów (autorstwa Céline Perrigon) dominują kolory biały i czarny, wprowadzające szczególnego typu, jakby „negatywową”, estetykę. W pierwszej części przedstawienia, podczas wykonywania fragmentów opery Isis, na tle czarnego, obramowanego fryzami tiulu wyodrębniają się sylwetki solistów, a na zawieszonym w głębi ekranie wyświetlane są w tym samym czasie rozmaite ulegające transformacjom kolaże. W trakcie kiedy słychać już muzykę prologu Akteona ukazuje się przyjmujący nieruchomą pozę tytułowy bohater, który wraz ze swym psem siedzi na zwłokach zabitego jelenia. Ciemna dekoracja symbolizująca las, w którym panuje nieodłączna od polowania atmosfera śmierci, kontrastuje z zielonkawym źródłem Diany.

• « poprz.
• nast. »