Przegląd nowości

„Makbet” w Opéra national de Lorraine w Nancy

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 11, luty 2013 14:13

W tym wszystkim ważną rolę odgrywa subtelnie i zgodnie z dramaturgią dzieła ustawione przez François Thoureta oświetlenie: ciemne, ponure i przygnębiające, tak jak opowiadana nam historia. Z kolei wymyślone przez Daniela Ogiera ponadczasowe, choć z lekka nawiązującą do średniowiecznej estetyki stylizacją, stroje też przyczyniają się do wskrzeszania przytłaczających atmosfer.

Świetnym pomysłem, niestety nie do końca należycie zrealizowanym, jest zastąpienie pominiętych w tej wersji scen baletowych widokiem grupy lalek, o naturalnej - czyli ludzkiej - wielkości, zmutowanych i przyjmujących niekonwencjonalne pozy. Martinoty nawiązuje tutaj do instalacji rzeźbiarskich urodzonego na początku dwudziestego wieku w Katowicach niemieckiego artysty Hansa Bellmera, autora surrealistycznych „Wariacji na temat montowania rozczłonkowanej małolatki”. W ten sposób wprowadza nas w koszmarne sny doprowadzanego przez zjawy do obłędu Makbeta. Dodajmy jeszcze, iż wprowadzenie na scenę owych zdeformowanych i ewokujących dojrzewające nastolatki lalek zwraca uwagę na jeszcze jeden istotny aspekt dewiacji mentalnej szalonej pary. Otóż kiedy rozbudzają oni w sobie nawzajem patologiczne pragnienie wymordowania dzieci Makdufa, towarzyszy temu równoczesne narastanie niemalże erotycznej ekscytacji i pożądania, tak jakby nieodparta żądza przelania krwi czerpała swą niepohamowaną moc z popędu seksualnego.

• « poprz.
• nast. »