Przegląd nowości

„Ariadna i Sinobrody” Dukasa w Opéra de Dijon

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 20, grudzień 2012 10:00

Owe symboliczno-impresjonistyczne klimaty znajdują pełne odzwierciedlenie w oszczędnej i poruszającej inscenizacji Lilo Baur, która zaprosiła do współpracy scenografkę Sabine Theunissen, kostiumolożkę Gretę Goiris i prowadzącego fascynującą grę świateł Gillesa Gentnera. Dekoracje ograniczają się właściwie do wielkich ruchomych plansz, które w zależności od ustawienia ewokują podziemne czeluści, wytwarzając poczucie odcięcia od świata i zniewolenia, bądź też otwierają się na oślepiającą przestrzeń wolności. Równie symbolicznego znaczenia nabierają kolory kostiumów (na przykład biała suknia dla Ariadny i czarna dla Mamki), podobnie zresztą jak szeroka paleta pastelowych świateł, które zanurzają kreowaną rzeczywistość w ponurych i tajemniczych ciemnościach, a w finale wypełniają scenę pełną jasnością.

Pod względem wokalnym opera Dukasa nastręcza - w przeciwieństwie do wspomniango dzieła Debussy’ego - wiele trudnych do rozwiązania problemów. Otóż szczególnie partia Ariadny nie wtapia się w sposób naturalny w materię instrumentalną, lecz jest jakby do niej sztucznie przypisana, co sprawia, że nawet dla dysponującej potężnym głosem solistki przebicie się przez potężną masę dźwięków orkiestry staje się niezwykle trudnym i wyczerpującym zadaniem. Tym bardziej, że przez niemalże cały czas trwania opery jej dynamika rzadko opuszcza rejony forte lub mezzoforte. W Dijon rolę Ariadny śpiewała amerykańska sopranistka Jeanne-Michèle Charbonnet, która poza zrozumiałą w tym kontekście tendencją do forsowania dźwięków raziła dodatkowo nieprzyjemnym w odbiorze rozchwianiem wyraźnie zmęczonego już głosu.

• « poprz.
• nast. »