

































GaleriaT. Shebanova gra - Pory roku Czajkowskiego
Wydarzenia |
Szukaj w Maestro |
||
|
|
|
||
Przegląd nowościCzarno - białe Rigoletto w Operze Bałtyckiej.
Strona 2 z 2 Co się zaś tyczy ubrania tytułowego bohatera w płomienną perukę i kostium będący połączeniem kobiecego ubioru z ogonem koguta, to też można przyjąć za sposób błazeńskiego zachowania na książęcych salonach. Wraz z dekoracjami, które przygotował Marcel Sławiński, zastosowano szereg niezbędnych rekwizytów, typu drabina w II akcie, bowiem odnoszą się do akcji, ale i jednocześnie podkreślają "operową umowność". W omawianej reżyserii akcja następujących po sobie scen i wydarzeń przebiega sprawnie, ale kilka sytuacji jest ważnych podkreślenia. Bodajże najlepszym rozwiązaniem jest finał IV aktu, w którym to Rigoletto śpiewa duet "z workiem", w którym jest zamordowana przecież Gilda. Tę niedorzeczność Marek Weiss-Grzesiński rozwiązał kapitalnie. Przed klęczącym Rigolettem w białej sukience ukazuje się kilkuletnia statystka. To do niej, jakby do swoich wspomnień o córeczce, tej jeszcze sprzed lat, ojciec śpiewa zszokowany odkryciem prawdy. Natomiast sceniczna Gilda pojawia się z tyłu i w taki sposób bierze udział w duecie Lassu in cielo, lecz Rigoletto jej nie widzi. ![]() Partię księcia Mantui wykonał Paweł Skałuba. Z pełnym temperamentem zaśpiewał balladę Questa o quella, z właściwym wyrazem arię Parmi veder le lagrome oraz popularną pieśń La donna e mobile jednak problematyczny wysoki rejestr głosu nie był zachwycający. W partii tytułowej zarówno pod aktorskim jak i wokalnym względem wielkie triumfy świecił Mikołaj Zalasiński. Nie tylko stałe elementy, takie jak monolog Pari siamo, błaha piosenka La ra, la ra bądź dramatyczna aria Cortigiani robiły wrażenie, ale i każdy udział w duetach i scenach zespołowych. Jego sceniczna córka, Gilda – Julia Iwaszkiewicz rozporządza przyjemnej barwy głosem, lecz nie włada nim jeszcze wystarczająco precyzyjnie. Raczej jest nadzieją na dobrą wokalnie przyszłość. Do coraz bogatszej kolekcji swoich wokalnych sukcesów następne dopisali: Łukasz Goliński (świetny Sparafucile), Magdalena Lewandowska (Magdalena), Joanna Wesołowska (Giovanna), Ryszard Morka (znakomity Monterone), Jacek Szymański (Borsa), Grzegorz Piotr Kołodziej (Marullo), Jacek Jasman (hrabia Ceprano) oraz Monika Kulecka (hrabina Ceprano). Wilfried Górny
|
|||
|
Maestro jest tytułem jakim honoruje się najwybitniejszych muzyków wirtuozów dyrygentów śpiewaków i nauczycieli. Właśnie im oraz podążającym za ich przykładem artystom poświęcona jest ta strona |
|||
| 2006 Copyright © Wiesław Sornat (R) All rights reserved MULTART | |||