Przegląd nowości

Piotr Beczała w Filharmonii Poznańskiej wyśpiewał wszystkie odcienie miłości.

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 15, kwiecień 2007 02:00

Miłym, aczkolwiek smutnym dla poznańskiej publiczności akcentem był fakt, że wielki śpiewak swój koncert dedykował tragicznie zmarłemu barytonowi, ulubieńcowi Poznaniaków, Wojciechowi Drabowiczowi. Obaj znakomici artyści na scenie spotkali się tylko jeden raz. Miało to miejsce w Theater an der Wien przy produkcji opery Jolanta Czajkowskiego. W dalszych planach, za dwa lata chcieli wspólnie wystąpić w swoich popisowych rolach należących do tej samej pozycji repertuarowej. Niestety to już nie nastąpi.



Po czym po gorących wiwatach publiczności przybyłej z wielu polskich miast m.in. Warszawy, Krakowa, Szczecina... wybitny artysta podarował nam kilka bisów. Na pierwszy wybrał najpiękniejszą z pięknych u Moniuszki, jaką jest aria Stefana Cisza dokoła, noc jasna, czyste niebo, na tle tęsknego motywu wiolonczeli z pełnym lirycznym nasyceniem poddał się rozmarzeniu. Jakże subtelnie poddał się refleksji w motywie ślubów kawalerskich Nie, nie! Nie myślmy o tym! Ale, przecież ten artysta prawie połowę swego życia mieszka poza ojczyzną. Powiedział, że tę arię ostatnio śpiewał jeszcze podczas studiów w katowickiej Akademii Muzycznej. Bardzo chętnie zaśpiewałby całą partię Stefana, lecz europejskie i amerykańskie teatry "Strasznego dworu" nie wystawiają, a z polskich teatrów do tej pory tego typu oferty nie otrzymał.

Ponieważ temperatura owacji stale rosła kolejnymi bisami była brawurowo ze sporą płynnością dźwięku zaśpiewana aria La donna é mobile z opery "Rigoletto" i jeszcze raz powtórzona Lunge da lei... De'miei bollenti spiriti z "Traviaty", w której ponownie dla osiągnięcia pożądanego wyrazu artystycznego swobodnie wydłużał pewne wartości rytmiczne, kosztem skracania innych. Poza tym, że Piotr Beczała w poszczególnych utworach wyśpiewał wszystkie odcienie miłości, można było zauważyć, że posiadał doskonałą pracę nad oddechem, co dowodzi, iż prowadzi wyrównany poziom wolumenu głosu we wszystkich rejestrach. Prezentując odmienne gatunkowo i muzyczne arie pieczołowicie przestrzega należnych im odmienności stylistycznych. W każdej z nich udowodnił jak głęboko wnika w jej znaczeniowy tekst, a samą wartość słowa podporządkowuje specyficznej melodyce francuskiego, włoskiego, rosyjskiego, bądź polskiego języka. Tak, więc piękno dźwięku lirycznego tenora z głębokim interpretacyjnie wglądem w rolę, oparte prawidłową techniką wokalną, w efekcie zaświadczyło, że Piotr Beczała należy obecnie do światowej pierwszej ligi tenorów. Dla nas, Polaków zaszczytem jest, że ten znakomity Polak również śpiewa w Polsce. Oby jak najczęściej.

Wilfried Górny.