Przegląd nowości

"Spełnione marzenia" Barbary Hesse-Bukowskiej

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 24, sierpień 2010 02:00

Jestem pierwszym czytelnikiem tych niezwykłych wspomnień i czuję się o ileż bogatszy nie tylko poznając miejsca, w których dotąd nie byłem, ale przede wszystkim podziwiając postawę Maestry wobec innych ludzi, bliższych i dalszych, najbliższych i obcych, także wobec otaczających ją i nas codziennych i niecodziennych problemów. Dziś, jak mi się zdaje, po bliższym jej poznaniu, będę wiedział lepiej, jak postąpić w trudnym momencie życia. Słuchając Jej imponowało mi to, że mówi o wszystkim w zasadzie bez ogródek, choć tam gdzie trzeba z właściwym zawoalowaniem. Wiem doskonale, że nie stała za tym i nie stoi jakakolwiek gra. Jeśli coś jej się nie podoba - reaguje bez względu na konsekwencje, i mimo to, a może właśnie dlatego, ma tylu przyjaciół. Kogokolwiek zapytać o Barbarę Hesse-Bukowską każdy mówi o niej tylko z szacunkiem i podziwem. Z szacunkiem wobec postawy, z podziwem wobec dokonań. W jej wspomnieniach wiele jest takich momentów, kiedy zastanawiałem się co ktoś powie, czy się nie pogniewa. Czym bliżej poznawałem Panią Profesor, tym bardziej nabierałem przekonania, że nie można mieć takich wątpliwości, że nie można postępować inaczej, tylko tak - prosto, szczerze i otwarcie. O poczuciu humoru już nawet nie wspomnę, i tego doświadczą Państwo, w wielu momentach. Nawet teraz głośno się śmieję, przypominając sobie niektóre jej opowieści...

Jesteśmy znów w Busku, tuż przy Marconim, jak przed dwoma laty, i cieszymy się, że Maestra się cieszy, że dziś kolejne wielkie święto w jej wspaniałym życiu. Do tej pory dzieliła się z nami muzyką - teraz dzieli się wspomnieniami ze swojego arcyciekawego i arcybogatego życia, o którym dotąd mówiła tylko najbliższym. Dziś my stajemy się więc, w jakimś sensie, jej najbliższymi przyjaciółmi, za co Jej ogromnie dziękujemy. Wiemy też lepiej, że za wszystkimi piramidami, słoniami i wielbłądami, za Niagarą, Chińskim Murem i plażą Varadero, stoi cała moc wielkich wyrzeczeń, lat pracy, nerwów, emocji, tremy. Nade wszystko jednak stoi genialny wręcz pianistyczny talent, niespotykanej miary artystyczna intuicja, w końcu wrażliwość, poczucie smaku i jakże bogata dusza.