Przegląd nowości

Nowa, prezentowana w Opéra de Montpellier, inscenizacja Traviaty jest dlatego interesująca i tak odmienna od jej innych realizacji, iż reżyser Jean-Paul Scarpita obrał jako punkt wyjścia swojej pracy przedstawiony właśnie powyżej kontekst społeczny i postanowił całą swoją wizją przekonać widza, iż ta pozbawiona humanistycznych wartości rzeczywistość jest z góry skazana na nieuchronne unicestwienie, podobnie jak na śmierć skazana jest przegrywająca walkę o szczęście Violetta. Dlatego unosząca się do góry kurtyna odsłania przed naszymi oczyma niemalże zupełnie pustą, pozbawioną tradycyjnej scenografii przestrzeń, ograniczoną w głębi wznoszącym się do góry, wstrętnym, odrapanym murem. Owa przestrzeń to rodzaj pułapki, w którą wpadają śpiewacy, postacie operowe i widzowie, a mur staje się granicą oddzielającą pełnię życia od tragicznego przeznaczenia, jest także symbolem nostalgii za wierzącą jeszcze w przyszłość przeszłością. Z kolei znajdujące się tutaj na widoku, a normalnie ukryte za kulisami, urządzenia techniczne nieustannie nam przypominają, że znajdujemy się w teatrze, także w teatrze naszego wypełnionego najróżniejszymi zdarzeniami życia. Wydaje się też, że Scarpita chce doprowadzić do konfrontacji teatru z prawdziwą egzystencją, sztuki z życiem, rzeczywistości z często zawierającą prawdę iluzją.