Przegląd nowości

"Platée" Rameau w Opéra National du Rhin w Strasburgu

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 23, marzec 2010 01:00

Ustylizowane na Marilyn Monroe Szaleństwo wychodzi z umieszczonej w ścianie lodówki, a następnie przybiera postać słodkiej idiotki z reklamy telezakupów, Momus ukazuje się w otoczeniu meksykańskiej orkiestry, Merkury opala się na nasłonecznionym tarasie, a Jupiter zaprasza Plateę do MacDonalda, gdzie zostają obsłużeni przez śmigające na wrotkach kelnerki. Niezwykle sprawny zespół baletowy bawi dowcipnie poprowadzonym tańcem z odkurzaczami czy pomysłowo zaaranżowaną bójką pomiędzy przybyłymi prosto z umieszczonego w głębi sceny ekranu telewizyjnego indianami i kowbojami, natomiast rozczarowuje prymitywno-wyuzdaną symulacją aktów seksualnych dokonywanych na ławkach fast-foodu. Aliści jednym z bardziej trafnych rozwiązań inscenizacyjnych jest wyrównanie różnicy wzrostu pomiędzy Plateą, będącą przecież żabią nimfą, a bogami i ludzkimi kreaturami przy pomocy powiększenia stanowiącego jej schronienie akwarium.

Cała ta realizacja imponuje nieskończoną ilością świadczących o niewyczerpanej wyobraźni reżyserki pomysłów, godną podziwu precyzją ustawionych jak w szwajcarskim zegarku działań scenicznych, przednim poczuciem humoru. Problem polega jedynie na tym, że to nadmierne nagromadzenie przesuwających się z dużą szybkością przed oczami widza gagów, inscenizacyjnych wynalazków i rozmaitego typu efektów doprowadza do wizualnego zmęczenia i przesytu, do zmącenia przezroczystości głównego wątku akcji, wreszcie do utraty zdolności wywoływania spontanicznego śmiechu. Daje się to na przykład wyraźnie odczuć w finale, do którego Mariame Clément niepotrzebnie i nie wiadomo po co wprowadza postacie de Gaulle'a, Einsteina czy Supermana. To nieustanne bombardowanie publiczności na ogół przecież celnymi "odkryciami" osłabia częściowo wymowę tego skądinąd błyskotliwie skonstruowanego przedstawienia.