Przegląd nowości

"Perichola" w Angers Nantes Opéra

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 21, styczeń 2010 01:00

Przypomnijmy zatem, że to zainspirowane sztuką Prospera Mérimée Karoca Świętego Sakramentu libretto opowiada o odbywających się w osiemnastowiecznym Peru, a konkretniej mówiąc w Limie, uroczystościach wyprawionych z okazji imienin wicekróla Don Andresa de Ribeira, podczas których zgromadzony tłum jest zobowiązany do demonstrowania "spontanicznego" zadowolenia. Nad wypełnieniem tych odgórnych zaleceń czuwają gubernator stolicy (Don Pedro de Hinoyosa)  i pierwszy par Zgromadzenia (Miguel de Panatellas), ale również i sam król pojawia się w przebraniu pomiędzy swymi poddanymi, aby zorientować się w społecznych nastrojach. Staje się to dla niego okazją do przypadkowego poznania drzemiącej w oczekiwaniu na swego ukochanego Piquillo Pericholi, wędrownej śpiewaczki. Wicekról się zakochuje i postanawia z niej uczynić faworytę na swoim dworze. Cierpiąca z głodu i marząca o lepszym życiu Perichola ulega ponętnym namowom, z czego wynikają liczne i pikantne perypetie, zakończone łaskawym zrezygnowaniem Don Andresa z pożądanego "łupu" i  - dzięki temu  - zwycięstwem miłości pary wędrownych śpiewaków.

Bérengère Jannelle oraz współpracujący z nią Stéphane Pauveret (scenografia) i Laurence Chalou (kostiumy) osadzają akcję tej offenbachowskiej opéra-bouffe jakby w dwóch różnych, jednakże wyraźnie się przenikających światach. Z jednej strony wojskowe i policyjne mundury oraz rozmaite rekwizyty i gadżety przywołują rzeczywistość znanych z Ameryki Łacińskiej dyktatur, z drugiej zaś nie brakuje tutaj aluzji do okresu Second Empire, podczas którego Francja znajdowała się pod autorytatywnymi rządami Napoleona III Bonaparte. W jednym i drugim przypadku nadęte i sztuczne pozy zapatrzonych w siebie i nieudolnie rządzących przywódców nabierają komiczno-karykaturalnych cech. Ważną rolę w pełnym zabawnych przerysowań ukazywaniu tych historycznych odniesień odgrywa znajdujący się w świetnej formie wokalnej i fizycznej (wymagająca dobrej kondycji choreografia Oliviera Dubois) chór, którego członkowie z godną podziwu werwą ucieleśniają gromadnie świętujących i rozśmieszających pstrokatymi ubiorami mieszkańców Peru lub poniżających się przed wicekrólem i rywalizujących pomiędzy sobą w zakresie lizusostwa, odzianych w czerwono-czarne stroje dworzan.