Przegląd nowości

Haendel w Hollywood

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 12, styczeń 2010 01:00

W tytułowej roli wystąpił Bejun Mehta. Jego ojciec, pianista, jest spokrewniony ze słynnym Zubinem Mehtą. Jako dziecko Bejun miał wspaniały sopran, a po mutacji próbował swych sił jako baryton - bez wielkich sukcesów. Dopiero po latach odnalazł swoją drogę jako kontratenor i doprawdy jego Tamerlano w LA był wydarzeniem. Mehta nigdy nie forsował głosu i śmigał w górę i w dół skali z taką łatwością, że można się było zasłuchać i podziwiać. Jego aktorstwo, pomimo, a może nawet na przekór reżyserskim wskazówkom, było znakomite. Za swój występ naprawdę zasłużył na wielkie brawa po skończonym spektaklu.

Odwiecznego wroga Tamerlana, nieszczęsnego cesarza tureckiego Bajazeta śpiewał Placido Domingo. Podobno był on lekko zaziębiony, ale w żaden sposób nie dało się tego wysłyszeć w jego głosie. Poruszająco zaśpiewał Forte e lieto a morte andrei w akcie I, wspaniale wyrażając rozdarcie pomiędzy pragnieniem śmierci a lękiem o losy Asterii, swojej córki. Szczególnie w III akcie partia Bajazeta daje śpiewakowi możliwości wykazania się pełną ekspresją wokalną i aktorską w takich fragmentach na przykład, jak  Su la sponda del pigro Lete, albo Empio, per farti guerra. Patrząc na Dominga i słuchając go w Oh sempre avversi Dei nie sposób nie przypomnieć sobie jego Otella. Oczywiście Domingo nie jest śpiewakiem barokowym sensu stricte, ale jego muzykalność i elastyczność głosu pozwalają mu śpiewać Haendla w sposób nie tylko akceptowalny dla purystów, ale i w pewnym sensie nowatorski. Domingo nadaje operze barokowej piętno swojej indywidualności i niezrównanego zmysłu dramatycznego.

W partii Andronica zadebiutowała w Los Angeles Opera Irlandka, Patricia Bardon, uznawana za jedną z najlepszych w Europie interpretatorek muzyki Haendla. Ale nie tylko - Bardon śpiewa również w operach Wagnera, Verdiego, Bizeta, Monteverdiego, Glucka. Dysponuje imponującym mezzosopranem, ale przydałoby się jej więcej umiejętności aktorskich.