Przegląd nowości

"Manon Lescaut" Pucciniego w Opéra de Marseille

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 21, listopad 2009 01:00

Pod tym jednak względem prezentowana obecnie w Marsylii inscenizacja Manon Lescaut przynosi rozczarowanie, albowiem uniemożliwia delektowanie się tą olśniewającą i zdradzającą geniusz Pucciniego myślą muzyczną. Dzieje się tak z przyczyny wyraźnie nie odnajdującego się w tej rzeczywistości dźwiękowej Luciano Acocelli, którego szablonowa, beznamiętna i pozbawiona giętkości frazy dyrekcja spycha całą interpretację w szarą strefę przeciętnej poprawności. Brakuje w niej kolorystycznej wyobraźni, kondensacji napięcia, choćby odrobiny lirycznego szaleństwa, oddechu - jednym słowem: prawdziwego życia. 

Drugim słabym punktem omawianej produkcji jest nieudany występ obsadzonego w ostatniej chwili w roli kawalera Des Grieux, w zastępstwie uprzednio zapowiadanego Andrew Richardsa, Zwetana Michailova. Poza zupełnie nieprzekonującą, dziwacznie sztywną i ograniczoną do przyjmowania sztucznych póz grą sceniczną, bułgarski tenor niefrasobliwie eksponuje niedostatki swej wątpliwej jakości wokalistyki, ograniczającej się w zasadzie do źle przygotowanego technicznie atakowania wysokich dźwięków i nienaturalnego, nie wiadomo dokąd zmierzającego frazowania.

Wielka to doprawdy szkoda, gdyż partnerująca mu w trudnej i wymagającej roli tytułowej, śpiewająca dźwięcznym i wyrównanym we wszystkich rejestrach głosem Catherine Naglestad potrafi ciekawie zaznaczać różnice pomiędzy kreowaną przez siebie postacią, a protagonistką opery Masseneta. W ujęciu amerykańskiej sopranistki Manon Lescaut jest zmysłową, lubującą się w przyjemnościach i umierającą nie tyle z miłości, co raczej z powodu niezaspokojonych pragnień kobietą, bynajmniej nie ulegającą - jak Manon francuskiego kompozytora - pokornej rezygnacji, lecz wyrażającej w ostatnich chwilach swego życia gwałtowny bunt przeciwko niesprawiedliwemu przeznaczeniu.