Przegląd nowości

Mariusz Treliński na Festiwalu w Baden-Baden

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 18, sierpień 2009 02:00

Najważniejsze spektakle operowe jakie pokazano na Festspielhaus w Baden-Baden od daty otwarcia to: Traviata w reżyserii Philippe Arlaud pod kierownictwem muzycznym Valerego Gergieva, Fidelio pod batutą  Simone Younga w reżyserii Philippe Arlauda, Uprowadzenie z Seraju przygotowane muzycznie przez Marca Minkowskiego w reżyserii Kraina Makeïefffa i Jérôme Deschampsa, Pierścień Nibelunga pod kierownictwem muzycznym Valerego Gergieva, Rigoletto z dyrygentem Thomasem Hengelbrock i reżyserem Philippe Arlaud, Parsifal w opracowaniu muzycznym Kenta Nagano i reżyserii Nikolaus Lehnhoffa, Czarodziejski flet z Claudio Abbado dyrygentem i Daniele Abbado reżyserem, Holender tułacz przygotowany przez Valerego Gergieva w reżyserii Ian Judge i Tannhäuser pod dyrekcją Philippe Jordan w reżyserii Nikolausa Lehnhoffa.

Od 2003 roku w Festspielhaus Baden-Baden prowadzony jest program edukacyjny. Pod hasłem "Columbus - Klasyczne Odkrycia", projekt przygotowuje uczniów i studentów do muzyki klasycznej. Sponsorzy umożliwiają młodzieży uczestniczenie w spektaklach operowych, baletowych, koncertach.

W sobotę 18 lipca 2009 roku na scenie Festspielhaus w Baden-Baden odbyła się premiera najnowszego spektaklu operowego w reżyserii Mariusza Trelińskiego. Połączenie dwóch jednoaktowych dzieł Aleko - Siergieja Rachmaninowa i Jolanty  - Piotra Czajkowskiego zobaczyli jako pierwsi w kwietniu tego roku widzowie Teatru Maryjskiego w Rosji. Spektakle zostały pokazane w Festspielhaus czterokrotnie. Podobnie jak w Petersburgu, orkiestrę poprowadził światowej sławy dyrygent Valery Gergiev. Na scenie wystąpili znakomici soliści: Anna Netrebko, Piotr Beczała, Veronika Djioeva i John Relyea. Scenografię do obu jednoaktówek przygotował Boris Kudlička,  kostiumy - Magdalena Musiał, a choreografię Tomasz Wygoda.

Obie opery są grane bardzo rzadko. Znacznie częściej można usłyszeć je z estrady koncertowej, niż zobaczyć na scenie operowej. Pomysł wystawienia tych dwóch utworów podczas jednego wieczoru po raz pierwszy przyszedł do głowy samemu Piotrowi Czajkowskiemu, który w swoim czasie był oczarowany dziełem dyplomowym młodego Sergiusza Rachmaninowa.

Wydaje się, że spektakle różnią sie bardzo, jeśli chodzi o treść jak i muzykę. Jolanta to baśń o królewnie odzyskującej wzrok za sprawą ukochanego. Mistrzostwo z jaką kompozytor przedstawia zmienne, najbardziej subtelne nastroje uczuć swych bochaterów, melodyjność, świetna i bardzo bogata instrumentacja przenosi nas w świat bajkowy, romantyczny. Natomiast w Aleko tragicznej opowieści cygańskiej jest inaczej. Liryzm występuje na przemian z momentami wielkiego uniesienia dramatycznego, zauważa się dużą oszczędność środków muzycznego wyrazu.

Mariusz Treliński z Borisem Kudličką oba spektakle umieścili w różnorodnej scenerii. Chyba nie ma najmiejszego elementu, który łączyłby wizualnie oba spektakle. Różnią się one bardzo stylistyką:  Jolanta jest mistyczna, pełna tajemniczości, Aleko to czysty realizm.

Co zatem zdecydowało, że wystawione razem, tak wydawałoby się odmienne spektakle nie kończą się porażką tylko sukcesem? Czy zdecydował o tym udział tak znakomitych solistów, niezwykle rzetelnie i z ogromnym wyczuciem poprowadzona przez Valerego Gergieva orkiestra a może reżyseria Mariusza Trelińskiego?