Przegląd nowości

Rozpacz Małgorzaty - "Faust" w Staatsoper UDL

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 06, marzec 2009 01:00

Wiegand dokonał pewnych zmian w dramaturgii opery, by umotywować postępowanie głównej bohaterki, więc w drugiej części spektaklu Małgorzata jest w zaawansowanej ciąży. Porzucona przez Fausta błąka się po ulicy i wśród tłumu śpiewa arię "On nie wraca" ("Il ne revient pas"), a wszystko jest prawie szare, jedyny kontrast to biała prosta sukienka Małgorzaty. Jeden z przypadkowo zaczepionych przechodniów wręcza jej misia, którego teraz może przytulić, a potem w scenie w kościele podpali (chór ustawiony na scenie diagonalnie w formie krzyża z Mefisofelesem jako księdzem pośrodku). Ten akt rozpaczy tylko sygnalizuje nadchodzącą tragedię.

Opuszczona, odrzucona przez społeczeństwo i religię Małgorzata wraca na scenę z zakrwiawionymi nogami i sukienką, trzymając w dłoniach nowo narodzone dziecko i pośród tłumu żołnierzy szuka jego ojca. Jej psychoza postnatalna jest bardzo daleko posunięta, tylko jej krzyk i czerwona plama na ścianie są świadectwem jej morderstwa. Później sama też szuka własnej śmierci, nadstawiając się na nóż umierającego, ale nienawidzącego Walentego (niemiecki baryton Roman Trekel, który niestety nie zbyt dobrze czuł się w tej partii). Podczas ponownego spotkania z Faustem przez większość czasu Małgorzata pozostaje w stanie katatonii: wzrok ma utkwiony przed siebie, zupełnie na niego nie patrzy, a jej zachęcające gesty są mechaniczne i całkowicie pozbawione erotyki. Podaną szkatułkę z biżuterią odrzuca, a kawłkiem pękniętego szkła w dersperackim geście przecina szyję. Kiedy upada na podłogę, tylna ściana się unosi i chór eleganckich par przy wieczorowej kolacji czasem z wyraźnym zainteresowaniem się jej przygląda, a za nimi przechodzą Faust z Mefistofelesem.