Przegląd nowości

Salome

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 02, marzec 2009 01:00

A wypadku kobiet Freyer przerysował ich seksualność, umieszczając na ich piersiach gumowe czerwone stożki lub różowe baloniki. Większość postaci ma również bardzo ścisłą choreografię i trajektorię ruchu, która podkreśla ich marionetkowy charakter. Kreatywność Freyera nie ma granic w tym prowizorycznie zainscenizowanym świecie, gdzie łamanie reguł jest surowo karane.

A Salome, którą zagrała niemiecka czarnowłosa sopranistka Manuela Uhl, w inscenizacji Freyera ma w sobie niewiele z femme fatale. To przede wszystkim zagubiona nastolatka. Salome wchodzi na scenę z ogromnym pluszowym tygrysem, z którym czasami się bawi, przytula, szlocha, a jeśli ją Jochannan - w tej partii wystąpił duński baryton Morten Frank Larsen - odtrąci to nawet kopie jak rozłoszczona nastolatka, nie potrafiąca poradzić sobie z negatywnymi emocjami. Jej fascynacja więźniem Heroda jest tak totalna, co Uhl bardzo dobrze to wygrała, nieudolnie imitując ruchy Jochannana, że nawet nie reaguje na śmierć zakochanego w niej Narrabotha (świetny w tej partii niemiecki tenor liryczny Clemens Bieber), młodego Syryjczyka. Jego samobójstwo Freyer świetnie zainscenizował: rozgrywające się na dalszym planie wydarza się ono prawie niepostrzeżenie, jedynie długa czerwona linia na ścianie ciągle o tym przypomina.

Wielu "Taniec siedmiu zasłon" w interpretacji Freyera prawdopodobnie rozczarował. Reżyser zamienił taniec Salome w aktywność ruchową całej grupy, więc na scenie tańczą lub powtarzają jej ruchy: Herod (znakomity amerykański tenor Chris Merritt), Herodiada (niemiecka mezzosopranistka Hanna Schwarz), jej Paź (młoda amerykańska mezzosopranistka Julia Benzinger) i dwóch żołnierzy. Choreografia jest to niezwykła, bowiem banalnie prosta. Choć Salome się podczas niego rozbiera do różowej halki, to jednak nie ma w tu prawie w ogóle erotyki, ale są za to elementy sado-maso. I jak tańczą tak też grupowo dokonują mordu na Salome, aż fragmenty jej członków latają dookoła, a temu zbiorowemu linczowi kat się z boku przygląda. Jakże odpowiednie dla inscenizacji Freyera tragiczno-komiczne zakończenie.

                                                                                                Ewa Kara