Przegląd nowości

Turandot jako nastolatka

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 23, luty 2009 01:00

Niedwuznaczne erotycznie i pełne przemocy są natomiast czarno-białe fragmenty z mangi pojawiające się na częściowych prospektach, ilustrujące histeryczny strach Turandot przed Obcym. Świetnie też funkcjonowały podczas egzekucji i opowieści, w której Turandot wyjaśnia bezpośrednią przyczynę jej okrutnego postępowania. Lepel wykorzystał również w formie prospektów graficzne i kolorowe ornamenty pochodzące z książki Hajime óuchi pt. Optyczna i geometryczna sztuka japońska. Są one jednak inherentnie liryczne. Takie skontrastowania bardzo dobrze oddawały zagubienie Turandot, kochającej po raz pierwszy, a również nienawidzącej:

          "W twoich oczach było światło herosów,
          W twoich oczach była arogancka pewność siebie
          I za to nienawidziłam cię...
          I kochałam cię za to,
          cierpiąca i rozdarta
          pomiędzy dwoma jednakowymi lękami:
          pokonać cię i być pokonaną..."

Ze strachu też Turandot zabija Liu (brazylijska sporanistka Adriane Queiroz, która nie zawsze radziłą sobie z orkiestracją Pucciniego). Ale jej śmierć, podobnie jak i śmierć Timura (niemiecki bas Andreas Bauer) czy księcia perskiego, nie są realne, bowiem wszystkie postaci z wyjątkiem Kalafa, są zabawkami Turandot. Nawet jej ojciec nie jest realny. Wszyscy też, łącznie z chórem, noszą plastikowe kostiumy, które ograniczają i usztywniają ich ruchy. Chór chłopców wygląda jak grupa papierowych aniołków z wielkimi czarnymi oczami, a Timur jest mumią z długą niebieską peleryną, wspartą na balkoniku dla niedołężnych starców. Ale nawet jeśli zaakceptujemy tę wizualną interpretację duetu Dörris/Lepel, to rodzi ona szereg pytań, które dramaturgicznie nie łatwo zracjonalizować czy zwyczajnie wyjaśnić: Co w tym świecie zabawek robi ubrany w normalne sportowe ciuchy Kalaf? Kim są Liu i Timur dla niego? Dlaczego Ping, Pang, Pong ściągają swoje kostiumy i jadą poza miasto na piknik z trzema dziewczynami, z którymi uprawiają seks w różnych pozycjach? Itd., itp. O ile interpretacja reżyserska postaci Turandot jest osobliwa, lecz zarazem przekonująca i intrygująca, to spektakl pozostaje jednak dramaturgiczną łamigłówką.

                                                                                                   Ewa Kara