Przegląd nowości

Koncert Toruńskiej Orkiestry Symfonicznej

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 06, październik 2008 02:00

Toruń jest jednym z piękniejszych polskich miast. Jednak jego życie muzyczne pozostaje w cieniu o wiele intensywniej promujących się rodzimych aglomeracji. Zupełnie niesłusznie, bowiem koncert, który wysłuchałem 3 października 2008 roku dowodzi, iż zaprezentowano poziom artystyczny zasługujący, co najmniej na większą uwagę.

Wprawdzie dla Toruńskiej Orkiestry Symfonicznej właśnie rozpoczęty sezon artystyczny w tej formie, jest dopiero drugim rokiem działalności, lecz świętuje jednocześnie początek czwartej dziesiątki istnienia. Stało się tak, bowiem, w sezonie artystycznym 1978/79 została założona Toruńska Orkiestra Kameralna i uchwałą Rady Miasta Torunia, w lutym 2006 roku zmieniła nazwę na Toruńską Orkiestrę Symfoniczną. Obecnie jej dyrektorem jest sprawnie instytucją kierujący dyrektor Paweł Dudzik. Na stanowisko nowego kierownika artystycznego trwa konkurs, którego rozstrzygnięcia należy spodziewać się w listopadzie br. Istotnym elementem w pracy Toruńskiej Orkiestry jest zorganizowanie już kilkunastu edycji Międzynarodowego Letniego Festiwalu Toruń - Muzyka i Architektura. Niezależnie od koncertów dla miejscowej publiczności Toruńska Orkiestra poprzednio grała na kilku polskich estradach oraz w Belgii, Szwajcarii, Czechach, Słowacji, Niemczech, Danii, Wielkiej Brytanii, Włoszech, Francji, Białorusi, a we wrześniu br. na Litwie.

Program ostatniego koncertu mającego miejsce w przecudnej urody Sali Wielkiej Dworu Artusa odbywał się w ramach cyklu Miesiąc z muzyką Camila Saint-Saënsa (1835-1921). Z tego względu został rozpoczęty bodaj najpopularniejszym utworem, jakim jest poemat symfoniczny Danse macabre (Taniec szkieletów), op. 40 (1874). Prowadzący koncert dyrygent Zbigniew Graca tej, niewątpliwie bardzo znanej kompozycji, nadał wyrazisty koloryt brzmieniowy. Orkiestra najczęściej ciemnymi barwami, w rytmach rozbudowanego walca malowała taniec nocnych upiorów. Lecz o przejmującym odbiorze makabrycznych pląsów ludzkich kości decydowała znakomicie realizowana rytmika i harmonia dźwięków przenikających się instrumentów. Już w pierwszych taktach świetna technika gry grupy wiolonczel i kontrabasów (pizzicato), oraz solo skrzypcowe (Izabela Bogusz? - w programie nazwiska nie podano), świadczyły, iż plastyczna wizja utworu zostanie perfekcyjnie przekazana.