Przegląd nowości

"Piękna Helena" Offenbacha w Opéra de Marseille

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 08, styczeń 2011 01:12

Reżyser postanowił je przenieść do mocno zakorzenionej w zbiorowej świadomości rzeczywistości Hollywoodu, kojarzonej często z music-hallem i jego kolorowo-kiczowatym wystrojem, nowobogackimi wnętrzami, roznegliżowanymi panienkami, porywającą grą świateł (brawa dla Alaina Poissona) i niezbędnym "potopem" confetti i serpentyn, z kotylionami i seriami frywolnych dowcipów. O ile jednak Savary nie stara się na siłę upolityczniać swej barwnej wizji, o tyle za każdym razem, w zależności od miasta, w którym ją pokazuje, okrasza przedstawienie pikantnymi szczegółami zaczerpniętymi z lokalnego kolorytu. Ten zręczny zabieg wznieca również i w Marsylii (głównie za sprawą sposobu potraktowania postaci króla Agamemnona) salwy śmiechu i burze oklasków.

Mamy tutaj zatem stylizowaną na wzór grecki scenografię (Michel Lebois) i zwłaszcza piękne, utrzymane w stylu antycznym stroje (Michel Dussarrat). Otóż panie cieszą oczy kolorowymi tunikami, zwiewnymi muślinami, wetkniętymi z tyłu piórami, a także zgrabnymi nogami i niekiedy ponętnymi, niczym nie okrytymi...biustami. U panów panuje większe zróżnicowanie odzienia, albowiem na przykład Menelaus nosi smokingową marynarkę, grecką spódniczkę i zabawny melonik, a dajmy na to Agamemnon jest wyposażony w kojarzącą się z pancerzem kamizelkę lub - na brzegu morza - w pasiasty kostium kąpielowy, płetwy, okulary przeciwsłoneczne, koło ratunkowe i wędkę. Frenetycznie ożywiony i przeładowany gagami ruch sceniczny może czasami przyprawiać o zawrót głowy i niebezpiecznie się zbliżać do prowokującej wizualną niestrawność granicy, aliści jednocześnie trzeba przyznać, że ten karykaturalny i prześmiewczy obraz antycznej Grecji okazuje się być dramaturgicznie zadziwiająco skuteczny.